Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Napoleontische banksteun van Sarrewerden is een typisch monument van de Elzas, gebouwd in de 19e eeuw om een rustplaats te bieden voor boeren die de markten bezoeken. Deze banken, vaak vergezeld van linden, konden de lasten (manden of kappen) op een bovenste plaat plaatsen terwijl ze op een onderbank zaten. Hun ontwerp voldeed aan de praktische behoeften van de plattelandsbevolking en diende als herdenkingssymbool.

Deze banken werden tussen 1811 en 1812 opgericht op initiatief van de prefect van Bas-Rhin, Adrien de Lezay-Marnésia, ter ere van de geboorte van de koning van Rome, zoon van Napoleon I en Marie-Louise van Oostenrijk. In een circulaire van 22 april 1811 werd aan de gemeenten opgedragen om elke 2,5 km langs de wegen te bouwen, met schaduwbomen. De kosten werden gedragen door de gemeenten, hoewel sommigen zich verzetten tegen het gebruik van ongeschikte grond. Ongeveer 125 banken werden gebouwd dat jaar, maar weinigen overleefden.

Een tweede golf van constructies vond plaats in 1853-1854, onder de impuls van Prefect Auguste-César West, het idee van Lezay-Marnésia over te nemen ter gelegenheid van de eerste verjaardag van het huwelijk van Napoleon III en Keizerin Eugénie. Deze keer werden 448 zandstenen banken van de Vogezen gefinancierd door het departement, in een economische context na de crisis (1846-1848). Ondanks hun nut werden velen beschadigd door de tijd of verwaarloosd, vooral na 1870, toen Elzas door Duitsland werd geannexeerd.

In 1906 waarschuwde een perscampagne voor hun achteruitgang, maar de vereiste onderhoudsmaatregelen werden niet uitgevoerd. In 1910 waren de Duitse autoriteiten van oordeel dat deze banken verouderd waren, hun vorm kwam niet meer overeen met het gebruik (verdwijning van de portage op het hoofd, vervangen door karren). De gebroken banken werden niet meer gerestaureerd. Pas in de jaren tachtig werden sommigen, zoals Sarrewerden, beschermd als historische monumenten.

Sarrewerden Bank, geregistreerd bij decreet van 9 mei 1988, is nu eigendom van het departement. Het getuigt van deze tweevoudige geschiedenis: nut voor Elzasische boeren, en politieke, gekoppeld aan Napoleontische herdenkingen. Zijn sobere stijl en zijn ligging langs de wegen herinneren een tijd dat deze monumenten ritmische landelijke bewegingen.

Externe links