Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De basiliek Onze-Lieve-Vrouw van Avioth heeft zijn oorsprong in de wonderbaarlijke ontdekking van een beeld van de Maagd met het Kind gemaakt van hout, rond de twaalfde eeuw, in wat toen slechts een bescheiden gehucht was. De legende vertelt dat het standbeeld, gevonden in een doornstruik, mysterieus terugkeerde naar zijn oorspronkelijke locatie na elke poging om te bewegen. Dit verschijnsel trok al snel pelgrims aan, en duwde de kerkelijke en feodale autoriteiten om de bouw van een heiligdom te ondersteunen dat deze opkomende cultus waardig is. Een eerste houten kapel, toen een Romaanse stenen kerk (die nog enkele pilaren van het koor) werd gebouwd om het standbeeld te huisvesten, markeert het begin van de opkomst van het dorp.

In de 13e eeuw, de vrijlating van Avioth in 1223 en de intensivering van de bedevaart maakte de lancering van een enorme gotische kerk, die werd gebouwd tot de 15e eeuw. Het koor, van stralende stijl (late XIIIth), werd gevolgd door het schip, de onderkant, en de westelijke gevel (XIVth), rijk gesneden en geïnspireerd door de Muzon Abbey. Het monument onderscheidt zich door zijn basiliek plan om rond te lopen, Lorrain invloeden te mengen (twee verdiepingen), champenoise (glasdeur), en remise. Een flamboyante kapel, toegevoegd in de 15e eeuw ten zuiden van de transept, werd gerenoveerd in de renaissance, terwijl een monumentale trap werd gebouwd in de 18e eeuw om de toegang tot het terras te vergemakkelijken.

De site bevat twee unieke elementen: de Recevress, een flamboyant gotisch monument dat op de vermoedelijke locatie van de ontdekking van het beeld werd gebouwd, en de Zwarte Maagd zelf, een van de weinige in het noordoosten van Frankrijk, gedateerd door koolstof 14 rond 1095. De Recevress, aanvankelijk een bescheiden oratorium, werd een plaats van deponering van offers nadat het oorspronkelijke standbeeld werd overgedragen aan de kerk. Zijn naam komt van de Maagd Recèvress, een replica geïnstalleerd om de geschenken van pelgrims te verzamelen. De handboeien die boven hangen getuigen van de toewijding van de vrijgelaten gevangenen, terwijl het wapenschild van Gilles de Rodemack (Gouverneur van Luxemburg in de 15e eeuw) zijn muren siert.

De basiliek werd in 1840 opgenomen als historisch monument en werd in de 19e eeuw gerestaureerd door Émile Boeswillwald, die zijn revolutionaire beelden en glas-in-loodramen bewaarde, zoals die van Jean-Jacques Grüber (1930). De pelgrimstocht, die sinds de 12e eeuw wordt gehouden, culmineert nog steeds elke 16 juli en houdt een traditie in stand die gekoppeld is aan Bernard de Clairvaux, die daar voor het eerst de Salve Regina zou hebben gezongen. In 1993 door Johannes Paulus II naar de lagere basiliek verheven, dankt zij haar behoud aan de Erfgoedstichting en aan de gaven van de gelovigen, die acht eeuwen van ononderbroken toewijding illustreren.

De interieurarchitectuur onthult een twee-level hoogte, een diep koor omringd door een opengewerkte stenen hek, en een loopbrug opening naar kapellen. Het orgel van Nicolas Boizard (1715) en het eucharistische kabinet, inspirerend tot de vorm van de Recevress, completeren dit ensemble. De basiliek werd beschadigd tijdens de Eerste Wereldoorlog en werd bewaard door voortdurende restauratiecampagnes, waaronder die van Viollet-le-Duc. Vandaag de dag blijft het een symbool van het religieuze erfgoed van Lotharingen, het mengen van kunst, geschiedenis en spiritualiteit.

Externe links