Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De boerderij aan de 6 rue de Pfettisheim in Lampertheim is een typisch voorbeeld van Elzasse landelijke architectuur uit het begin van de 19e eeuw. Gebouwd in 1802 voor het huis, met een balk gedateerd 1798, heeft het een pan-houten gevel versierd met gemalen zandstenen en een gecorbelde loggia. De geglazuurde ramen en plafonds getuigen van de bewaard gebleven authenticiteit. De schuur, toegevoegd in 1825, is nu verdwenen, maar een gegraveerde achterwerk met de namen Michael Diringer en Maria Catharina Roth blijft, net zoals de poort dateert uit hetzelfde jaar.

Het huis, oorspronkelijk gebouwd voor Diebolt Diringer (zoals blijkt uit een gegraveerde balk), behoudt zijn oorspronkelijke interieurindeling, met uitzondering van de muur die de kamer en de keuken scheidt. Gevonden inscripties, waaronder een vermelding Katharina Jaecklin in 1802, suggereren familiebanden tussen opeenvolgende eigenaren. De boerderij werd geclassificeerd als een historisch monument in 2006, waardoor de bescherming van het hele gebouw, inclusief de resterende bijgebouwen. De architectuur combineert agrarische functionaliteit met ambachtelijke details, die de lokale knowhow van de tijd weerspiegelen.

De gedeeltelijke vernietiging van de boerderij (met inbegrip van de schuur) liet ruimte voor gebruikte elementen, zoals de 1825 bekleding achter. Deze laatste, geassocieerd met de voetgangerspoort, draagt de sporen van de families Diringer en Roth, die de huidige erfgoedoverdracht in het Elzas van de 19e eeuw illustreren. Het behoud van originele huizen en interieurdecoraties (plafonds, zandstenen) maakt het een zeldzame getuigenis van de landelijke habitat van deze periode, nu beschermd door de staat.

Gelegen in de Nederrijn, deze boerderij maakt deel uit van een landschap gekenmerkt door landbouw en ambachten. De gevel-op-straat huizen, zoals deze, waren typisch voor de Elzasse dorpen, die zowel dienen als een plaats van leven, opslag en economische activiteit. Hun panhoutstructuur, vaak aangevuld met stenen of torchi-extensies, voldoet aan de lokale klimaat- en hulpbronnenbehoeften. De precieze datering van de elementen (1798, 1802, 1825) geeft een chronologisch overzicht van architectonische en gezinsontwikkelingen over drie decennia.

De registratie van historische monumenten in 2006 heeft bijgedragen tot de bescherming van dit erfgoed, bedreigd door moderne transformaties. De boerderij Lampertheim illustreert aldus de overgang tussen de 18e en 19e eeuw in de Elzas, waar traditionele technieken naast de eerste industriële invloeden bestonden. De huidige staat, hoewel gedeeltelijk, blijft een leerinstrument om de ruimtelijke en sociale organisatie van de boerderijen van de tijd te begrijpen.

Externe links