Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Beddengoed à Laval en Mayenne

Beddengoed

    32 Quai Albert Goupil
    53000 Laval
Eigendom van de gemeente; eigendom van een particuliere onderneming
Bâtiment des bains-douches
Bâtiment des bains-douches
Bâtiment des bains-douches
Bâtiment des bains-douches
Bâtiment des bains-douches
Bâtiment des bains-douches
Bâtiment des bains-douches
Bâtiment des bains-douches
Bâtiment des bains-douches
Bâtiment des bains-douches
Bâtiment des bains-douches
Bâtiment des bains-douches
Bâtiment des bains-douches
Bâtiment des bains-douches
Bâtiment des bains-douches
Bâtiment des bains-douches
Bâtiment des bains-douches
Bâtiment des bains-douches
Crédit photo : photographie : Fab5669 (d · c · b) Architecte : L - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

XIXe siècle
Époque contemporaine
1900
2000
1923
Projectstart
27 janvier 1927
Inauguratie
1944
Vernietiging van glas in lood
novembre 2003
Sluiting
2010
20e eeuws erfgoedlabel
9 octobre 2014
Registratie voor historische monumenten
2017
Heropening na renovatie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Het gebouw van de baddouches, met zijn interne afdelingen en gebouwen per bestemming (grills, volle en glazen deuren, consoles, banken, enz.) en de pijlers van de aangrenzende poort, volledig (cad. EC 198, 199, cf. plan gehecht aan de Orde): .inschrijving bij volgorde van 18 december 2014

Kerncijfers

Eugène Jamin - Burgemeester van Laval Initiator van het hygiënistische project in 1923.
Léon-Henri Guinebretière - Architect Fabrikant van het neo-Egyptisch gebouw.
Isidore Odorico (fils) - Mozaïek Auteur van Art Deco interieurdecoraties.
Auguste Alleaume - Vitrailist Maker van het oorspronkelijke venster (1927).
M. Levesque - Algemeen rapporteur Inaugurele hygiënistische toespraak in 1927.

Oorsprong en geschiedenis

De baddouches van Laval werden gebouwd in een hygiënistische context gekenmerkt door het ontbreken van sanitaire voorzieningen aan het begin van de 20e eeuw. In 1923, slechts 20% van de Laval huishoudens had een badkamer, duwde burgemeester Eugène Jamin om dit ambitieuze project te starten. Geïnspireerd door modellen als Château-Gontier, werd het gebouw een sociaal paleis dat populaire en elite klassen combineerde, weerspiegeld in zijn luxe Art Nouveau en neo-Egyptische architectuur. Het project werd door de staat gesubsidieerd door de winst van de games, wat de publieke inzet voor hygiëne illustreert.

Het gebouw werd op 27 januari 1927 in gebruik genomen door architect Léon-Henri Guinebretiere, met 8 baden, 16 douches en een toilet. De interieur decoratie, gecentreerd op het thema van de waterdruppel, gemengd mozaïek Art Deco van Isidore Odorico (zonen), ijzerwerk uit de lockhouse Bourny, en een glas-in-lood raam uit Auguste Alleaume vernietigd in 1944 en gereproduceerd in 2017. De ingang werd versierd met een mozaïekluipaard, die het wapen van Laval overnam. Deze plaats, zowel utilitaire als artistieke, belichaamt de hygiënistische utopie van de inter-oorlogsperiode.

De aanwezigheid nam af vanaf de jaren tachtig met verbeteringen in particuliere huisvesting, wat leidde tot sluiting in november 2003. Een renovatieproject (2014 Het gebouw heeft in 2014 een historisch monument gearrangeerd en in 2010 een 20e-eeuws erfgoed gelabeld, en getuigt van het sociale en architectonische erfgoed van Laval.

Het establishment, bescheiden door zijn grootte, heeft al zijn originele elementen behouden: mozaïeken met geometrische blauwe, gele en groene patronen, ijzerwerk, en zelfs de pijlers van de aangrenzende poort. Deze details, beschermd door de inscriptie van de historische monumenten, maken het een zeldzaam voorbeeld van architectuur gewijd aan openbare hygiëne, waar kunst diende een sociale missie. Recente restauratie heeft dit unieke erfgoed behouden, terwijl ze zich aanpast aan hedendaagse toepassingen.

Externe links