Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het belfort van Amiens, bijgenaamd "Ch' Bédouf" in picard, vindt zijn oorsprong in de oprichting van de gemeente Amiens in 1113, erkend door koning Lodewijk VI de Gros en bisschop Geoffroy. Dit monument symboliseerde de gemeentelijke onafhankelijkheid en werd voor het eerst genoemd in een arbitrageprijs in 1244. De eerste bouw volgde op de vernietiging van het Romeinse fort Castillon, na een tweejarige belegering (1115-1117) onder leiding van Louis VI.

Aan het begin van de 15e eeuw gereconstrueerd (1406-1410), diende de belfort als ontmoetingsplaats voor notabelen, archieven, wapenopslag en gevangenis. Een bewaker hield het gebied in de gaten om te waarschuwen voor gevaren. Hij stond naast de Halles en het stadhuis, elk uur bellend. Vuurslachtoffer in 1562 en 1742 werd hersteld uit 1749 door architect Beffara, het adopteren van een barokke stijl met een 11-tons klok, "Marie-Firmine," gesmolten in 1748.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog vernietigde een bombardement in 1940 zijn dak en frame en brak de klok. Tussen 1988 en 1990 werd het gerestaureerd: er werd een nieuwe structuur gebouwd en in 1990 werd een beroemdheid hersteld. Binnen bevinden zich nog steeds kerkers met graffiti en het puin van "Marie-Firmine." Hij sloot zich aan bij de historische monumenten in 1926 en werd in 2005 werelderfgoed van UNESCO.

Tijdens de restauratie graveerde een stenen kleermaker de beelden van burgemeesters René Lamps (1988-1989) en Gilles de Robien (1989-1990) op de lijsten van de deur. Deze twee uitgevers leidden Amiens bijna vier decennia lang, ter illustratie van de recente geschiedenis van het monument.

Het belfort, eigendom van de gemeente, is een architectonische getuigenis die middeleeuwse en barokke stijlen combineert. De witte stenen basis (15e eeuw) contrasteert met de opengewerkte klokkentoren en de 18e eeuwse pijl. Het is 52 meter hoog, domineert de Place au Fil en blijft een embleem van de stad, gerangschikt onder de belforten van België en Frankrijk door UNESCO.

Toekomst

Sinds 2005 is het een Werelderfgoed van UNESCO.

Externe links