Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Marmottan Bibliotheek van Boulogne-Billancourt is een privéhotel ontworpen door Paul Marmottan (1856-1932), een historicus en verzamelaar gepassioneerd over het Napoleontische tijdperk. Rond 1890 werd deze oorspronkelijke woning, bestaande uit twee reeds bestaande huizen, omgetoverd tot een residentie met bibliotheek, prentengalerij en tuin. Marmottan, bijgestaan door architect L. Monin, begeleidde de werken tussen 1890 en 1927, geïnspireerd door het Eerste Rijk stijl voor het architectonische ensemble.

De bouw duurde enkele decennia, met belangrijke toevoegingen zoals de galerij van prenten (1907, door L. Monin), het huis van de concave guard (1924, door L. Perin), en de lobby van de bibliotheek (1927, door Fernand Rimbert). Bij zijn dood in 1932 liet Marmottan het ensemble na aan de Academie voor Schone Kunsten. De bibliotheek, gespecialiseerd in de Napoleontische periode, werd in 1996 gerestaureerd en uitgebreid.

De gevels, daken, de prentengalerie met zijn inrichting, evenals verschillende interieurruimten (vestibule, trap, blauwe woonkamer) zijn sinds 1984 beschermd door een decreet van inschrijving op de historische monumenten. Tegenwoordig behoudt de site zijn culturele en erfgoedroeping, waarbij eclectische architectuur en historische collecties worden gecombineerd.

Het exacte adres, 39 rue Denfert-Rochereau, weerspiegelt zijn verankering in het stedelijke landschap van Boulogne-Billancourt, een stad van Hauts-de-Seine gekenmerkt door een gevarieerd architectonisch erfgoed. De nauwkeurigheid van de locatie blijft medium (niveau 5/10), volgens de beschikbare gegevens, maar haar rol in het behoud van Napoleontisch geheugen is onbetwistbaar.

Paul Marmottan, als eigenaar en ontwerper, maakte indruk op zijn visie op dit project, waarbij patronage, beurs en passie voor geschiedenis werden gecombineerd. De bijbehorende architecten (Monin, Perin, Rimbert) hielpen een samenhangend geheel vorm te geven, waar elk element ..van het paviljoen van de bewaker tot de interieurruimtes toont een verlangen om de sfeer van het Eerste Rijk te recreëren.

Dit monument, dat aan de Academie voor Schone Kunsten is nagelaten, illustreert ook de praktijken voor het behoud van erfgoed in de 20e eeuw, waar particuliere collecties publiek eigendom worden. De restauratie van 1996 was een belangrijke stap in de aanpassing aan de moderne normen, met inachtneming van het historische erfgoed.

Externe links