Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Bibliothèque nationale de France (BnF) is ontstaan in de Koninklijke Bibliotheek opgericht in 1368 door Charles V in het Louvre. Deze eerste verzameling, bestaande uit 917 manuscripten, werd in de 15e eeuw onder Engelse bezetting verspreid. Pas vanaf het bewind van Lodewijk XI (1461-1483) genoot de Koninklijke Bibliotheek continuïteit en werd zij geleidelijk rijker onder haar opvolgers, met name dankzij Francis I, die het wettelijk depot in 1537 vestigde en Guillaume Budé de voogdij over de collecties toevertrouwde. De bibliotheek werd meerdere keren verplaatst (Amboise, Blois, Fontainebleau) alvorens zich definitief te vestigen in Parijs onder Henri IV, vervolgens in het Hotel de Nevers onder Lodewijk XV, waar het werd geopend voor het publiek in 1692.

De Franse Revolutie markeerde een keerpunt met de transformatie van de Koninklijke Bibliotheek in een Nationale Bibliotheek, verrijkt door de confiscatie van het bezit van emigranten en religieuze instellingen afgeschaft. In de 19e eeuw werden grote uitbreidingen gemaakt, met name door Henri Labrouste, die de beroemde leeszaal bouwde. In 1994 werd de BnF een overheidsinstelling en in 1995 werd de door Dominique Perrault ontworpen locatie François-Mitterrand geopend. Deze nieuwe site, gelegen in het 13e arrondissement, symboliseert moderniteit met zijn vier open boekvormige torens en een centrale tuin van 9.000 m2, terwijl beschutting uitzonderlijke erfgoedcollecties.

De site François-Mitterrand, vaak genoemd de "Très Grande Bibliothèque" (TGB), is ontworpen om tegemoet te komen aan de behoeften van een universele bibliotheek, toegankelijk voor iedereen en met behulp van de meest geavanceerde technologieën. Het bevat nu meer dan 15 miljoen documenten, waaronder verlichte middeleeuwse manuscripten, incunables, originele scores en digitale archieven. De historische site van Richelieu, gerenoveerd tussen 2010 en 2022, herbergt gespecialiseerde afdelingen, zoals het Kabinet des Médailles, en een museum met de schatten van de BnF. BnF speelt ook een belangrijke rol bij het digitaliseren en verspreiden van cultureel erfgoed, onder meer via de digitale bibliotheek Gallica, die toegang biedt tot meer dan 11 miljoen documenten.

De BnF is georganiseerd in verschillende directoraten en departementen, die verschillende gebieden bestrijken zoals collecties, instandhouding, nationale en internationale samenwerking en culturele activiteiten. Ze werkt samen met andere Franse en buitenlandse bibliotheken, neemt deel aan Europese projecten zoals Europeana en ontwikkelt onderzoeks- en publicatieactiviteiten. Dankzij haar begroting, die hoofdzakelijk door de staat wordt gefinancierd, kan zij haar taken inzake het verzamelen, bewaren en verspreiden van kennis uitvoeren en tegelijkertijd haar infrastructuur en diensten moderniseren.

BnF's meest opmerkelijke collecties zijn middeleeuwse verlichte manuscripten, autograph scores van beroemde componisten (zoals Mozart of Beethoven), originele literaire werken (van Proust tot Sartre), en unieke historische documenten, zoals de Papyrus Prisse of de Jikji, de oudste gedrukt in de wereld met mobiele metalen personages. De site Richelieu biedt na de renovatie een permanent museum met deze schatten, terwijl de site François-Mitterrand onderzoekers en het grote publiek blijft verwelkomen in ruimtes die gewijd zijn aan overleg en ontdekking.

De BnF werd ook bekritiseerd, vooral tijdens de bouw, vanwege de hoge kosten en enkele eerste storingen. Het wordt nu echter erkend als een belangrijke instelling, zowel voor de rijkdom van haar collecties als voor haar rol in het behoud en de waardering van het geschreven en digitale erfgoed. Zijn inzet voor internationale samenwerking, de digitalisering van fondsen en de organisatie van tentoonstellingen en culturele evenementen maken hem een onmisbare speler in het Franse intellectuele en culturele leven.

Externe links