Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De boerderij van het Grand House, gelegen in Bécon-les-Granits in Maine-et-Loire, is een architectonische getuigenis van de zestiende eeuw. Gebouwd in lokaal goud graniet, onderscheidt het zich door zijn twee hellingen dak tussen afgeronde gevels, leisteen leisteen schoorstenen en fijn gemalen gewelfde baaien. Oorspronkelijk gelegen aan de Rennes weg, de belangrijkste toegang werd omgekeerd na de creatie van een nieuwe weg onder Napoleon III. Een vierkante toren, nu gereduceerd, en een bron met open marges (voorheen overtroffen door een engelenpaviljoen in leisteen) voltooien deze set.

Het Grand House was eerst een seigneuriële eigendom gekoppeld aan invloedrijke families zoals de Ragots, de Bocons (notarissen en belastingadvocaten van de Baronie de Bécon) en de Scépeaux. Perrine Ragot, erfgename in de 16e eeuw, had een mis gevierd daar in 1603 in een kapel vandaag verdwenen. In de 17e eeuw werd de boerderij een herberg, gastvrije persoonlijkheden zoals koning James Stuart II van Engeland op de vlucht in 1690, of een konvooi Galerians in 1691. Een zoon van heerser over de mond van de koning stierf daar ook, gehost door de weduwe herbergier Chavrun.

Het Grand-Maison werd in de 19e eeuw omgebouwd tot een boerderij na de overname door de burggraaf van Scépeaux (1840). In 1962 werd ze in de Historische Monumenten opgenomen. In 1992 keerde het terug naar residentieel gebruik, na 30 jaar desinherentie. Zijn geschiedenis weerspiegelt de sociale en economische veranderingen van Anjou, van heren tot boeren, evenals zijn rol als koninklijke herberg.

Het gebouw dankt zijn naam aan Jeanne de la Marqueraye (overleden 1527), echtgenote van René Ragot, voorzitter van de verkiezing van Alençon. Hun dochter Perrine Ragot trouwde met René Garreau, wiens nakomelingen (zoals Pierre Bodard, notaris) de plaats markeerden tot de 17e eeuw. Een steen gegraveerd "Pierre Bodard 1645" overblijfselen, met deze lijn. De Neveu familie, de laatste om de boerderij te exploiteren, liet het in 1962, waardoor ruimte voor een periode van achteruitgang voor de bescherming en wedergeboorte.

Het Grand House combineert architecturaal robuustheid en elegantie: vergulde granieten muren, complexe daken en verdedigingselementen zoals toren. Lokale materialen (schist, leisteen) en traditionele technieken (engelvin carpente) onderstrepen het territoriale anker. Ondanks het verdwijnen van sommige elementen (kapel, well paviljoen), heeft de restauratie zeldzame details bewaard, zoals gedetailleerde slang of originele terracotta.

Zijn inscriptie in 1988 bewaarde een emblematisch erfgoed van de Pays de la Loire, waarbij hij de nobele geschiedenis, het boerenleven en de nationale episodes mixte (exile van Jacques Stuart II). Tegenwoordig belichaamt de boerderij de veerkracht van een architectonisch erfgoed, tussen seigneuriale herinnering en aanpassing aan hedendaagse toepassingen.

Externe links