Bouw van het huis 1700-1800 (≈ 1750)
Periode van de eerste 18e eeuwse bouw.
1789-1799
Vernietiging van de abdij van Morimond
Vernietiging van de abdij van Morimond 1789-1799 (≈ 1794)
Raster hersteld na de Franse Revolutie.
24 décembre 1986
Vlaggenregistratie
Vlaggenregistratie 24 décembre 1986 (≈ 1986)
Bescherming bij ministerieel decreet.
15 mars 1993
Portale rangschikking en raster
Portale rangschikking en raster 15 mars 1993 (≈ 1993)
Definitieve bescherming van historische elementen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Woningpaviljoen (Box A 663): inschrijving bij beschikking van 24 december 1986; Neoklassieke poort van Longeau met zijn smeedijzeren poort uit de abdij van Morimond (cad. A 663): indeling bij decreet van 15 maart 1993
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen historische actoren.
Oorsprong en geschiedenis
Het 18e eeuwse plezierhuis in Longeau-Percey is een voorbeeld van de residentiële architectuur van die tijd. Dit monument onderscheidt zich door zijn neo-klassieke poort en zijn smeedijzeren poort, beschermde en geclassificeerde elementen. De laatste kwam uit de oude abdij van Morimond, verwoest tijdens de Franse Revolutie, die hen een bijzondere historische waarde gaf.
Het raster, geclassificeerd bij decreet van 15 maart 1993, is een van de vijf koor roosters van Morimond Abbey, een zeldzame overblijfsel van deze ontbrekende religieuze erfgoed. De woning van het huis werd op 24 december 1986 ingeschreven in de Historische Monumenten. Deze bescherming onderstreept het erfgoed belang van de site, het mengen van aristocratisch en religieus erfgoed.
Het exacte adres van het huis is de 2 Rue du Château in Longeau-Percey, in het departement Haute-Marne (regio Groot-Oost). Hoewel de locatie is ongeveer volgens de beschikbare gegevens, blijft dit monument een architectonische en historische getuigenis van de Champagne-Ardenne regio, die nu is geïntegreerd in de Grand Est.
De residentie kan een secundaire residentie functie hebben gehad voor een lokale of regionale elite, typisch voor 18e-eeuwse plezierhuizen. Deze gebouwen weerspiegelden vaak de sociale status van hun eigenaren en dienden als een resort of vertegenwoordiging locatie. Hun aanwezigheid in landelijke of semi-plattelandsgebieden, zoals Longeau-Percey, illustreert de invloed van rijke klassen op het grondgebied.
Er is geen informatie beschikbaar over het openen voor het publiek, het bezoeken, of een actueel gebruik (kamerverhuur, kamers). Bronnen zijn beperkt tot Monumentum erfgoed gegevens en administratieve referenties, zoals de Insee code van de gemeente (52292) en de gehechtheid aan het district Chaumont.
De historische context van de regio in de 18e eeuw werd gekenmerkt door een landelijke samenleving gedomineerd door de kerk en de adel. De abdijen, net als Morimond, speelden een belangrijke economische en spirituele rol voor hun vernietiging tijdens de Revolutie. De plezierhuizen daarentegen symboliseerden de macht en verfijning van de lokale elites, vaak gekoppeld aan de aristocratie of de opkomende bourgeoisie.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen