Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Bourse de Commerce de Paris is gevestigd in het voormalige hotel van Soissons, paleis van Catherine de Medici verkocht in 1741 door de weduwe van Victor-Amédée de Savoie-Carignan om zijn schulden af te lossen. In 1748-1749 werd het land in 1755 door de stad Parijs verworven om een graanhal te bouwen, ontworpen door architect Nicolas Le Camus de Mézières tussen 1763 en 1767. Dit cirkelvormige gebouw, geïnspireerd door oude gebouwen, omvatte een open centrale binnenplaats en twee overdekte concentrische galerijen, symboliseren administratieve en stedelijke moderniteit.

In 1782-1783 werd de binnenplaats bedekt door een framekoepel die werd getekend door Jacques-Guillume Legrand en Jacques Molinos, bewonderd om zijn lichtheid. In 1802 werd het door brand verwoest en tussen 1806 en 1811 vervangen door een gietijzeren en koperen constructie onder leiding van François-Joseph Bélanger. De tarwehal, in verval in de negentiende eeuw, werd gesloten in 1873 en werd omgetoverd tot een ruilhandel door architect Henri Blondel (1885-1889), die de koepel behield maar zijn hoogte aanpaste en ingericht binnen allegorische fresco's die de wereldhandel vierden.

Het gebouw, dat werd genoemd als een historisch monument in 1986 voor zijn koepel en inrichting, gehuisvest futures markten (weit, suiker, koffie) tot 1998. In 2016 verwierf de stad Parijs de Pinault Collection, een hedendaags kunstmuseum dat in 2021 werd ingehuldigd na renovatie door Tadao Andō en Pierre-Antoine Gatier. De site, met zijn 3.000 m2 aan tentoonstellingen, maakt deel uit van de revitalisering van de wijk Halles, naast de Canopee of Samaritan.

De architectuur combineert erfgoed en innovaties: de ringstructuur van Le Camus de Mézières, het metalen frame van Bélanger en de neo-Renaissance gevel van Blondel, versierd met Korinthische zuilen en allegorische sculpturen (Aristide Croisy). Een monumentale fresco (1886-1889) van Luminais, Laugée, Clairin en Lucas illustreert de vijf continenten en de vier kardinale punten, die het koloniale en industriële ideaal van de Derde Republiek weerspiegelen. De koepel, gerestaureerd in 1989 en 2021, blijft een technisch en artistiek meesterwerk.

Het gebied onderging verschillende verbouwingen: de verwijdering van Sartine, Mercier en Babille straten in de jaren 1889, de piercing van Kolonel Driant Street (1910-1920), en de vernietiging van aangrenzende Halles paviljoens in de jaren 1970. Vandaag de dag, de uitwisseling van handel, omringd door de Nelson-Mandela Garden, dialoog met de historische omgeving, terwijl het organiseren van tijdelijke tentoonstellingen, een restaurant (Michel Bras) en een auditorium, bevestiging van zijn culturele en erfgoed roeping.

Externe links