Contest capture project 1899 (≈ 1899)
Mobilisatie van de inwoners tegen de vernietiging van de cascade.
21 avril 1906
Wet-Beauquier
Wet-Beauquier 21 avril 1906 (≈ 1906)
Eerste Franse wet ter bescherming van schilderachtige sites.
2 mai 1912
Site classificatie
Site classificatie 2 mai 1912 (≈ 1912)
Officiële bescherming van de Lison bron.
février 1999
Tien jaar Crue
Tien jaar Crue février 1999 (≈ 1999)
Recordstroom van 85,4 m3/s geregistreerd.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Charles Beauquier - Adjunct van de Doubs
Porter van de wet van 1906 om de bron te beschermen.
Gustave Courbet - Realistische schilder
De bron werd in 1864 vereeuwigd (*De Bron van Lison*).
Oorsprong en geschiedenis
De bron van Lison, gelegen in Nans-sous-Sainte-Anne in het departement Doubs, is een belangrijke exemergence uit de kalksteen van het midden Jurassique. Aangedreven door een uitgestrekt karstnetwerk (114 km2) met afgrond en scheuren, stroomt het water van Château-Renaud Creek, waarvan de ondergrondse koers zichtbaar is op Creux Billard, 200 meter stroomopwaarts. De gemiddelde jaarlijkse stroom van 5,35 m3/s maakt het een van de krachtigste noodsituaties in Franche-Comté, met overstromingen tot 100 m3/s. Tijdens intense regenachtige episodes, het overschot gedraineerd door de Sarrazine grot, vormen de tijdelijke stroom van de Bief Sarrazin, de eerste zijrivier van de Lison.
In 1899, een project om de bron te vangen om een molen aan te drijven dreigde zijn iconische waterval te verwijderen. De inwoners van Nans-sous-Sainte-Anne, gesteund door de MP Charles Beauquier, begonnen een overwinning juridische strijd in 1902. Om deze bescherming in stand te houden, heeft Beauquier op 21 april 1906 de eerste Franse wet aangenomen inzake het behoud van schilderachtige sites, bekend als de Beauquier Act. De bron werd officieel vermeld op 2 mei 1912 en werd een symbool van het behoud van het natuurlijke erfgoed. De unieke karstcontext, met zijn nassis (natuurlijke travertijndammen) en zijn waterverlies, maakt het ook een geologisch en ecologisch laboratorium.
De Lison, 25.37 km lang, kruist spectaculaire kloven voordat ze in de Loue in Châtillon-sur-Lison stromen. In het stroomgebied, rijk aan biodiversiteit, bevinden zich beschermde soorten zoals de Grand rhinolophe of de Damier de la succise, wat zijn classificatie als Natura 2000-netwerk rechtvaardigt. De site trekt ook om zijn historische erfgoed: Gallische overblijfselen van Alaise, gazebo's op de kloven, en staartland gevoed door de Arcange, een zijrivier. De rivier, geschilderd door Gustave Courbet in 1864 (La Source du Lison), inspireert nog steeds vandaag, zoals blijkt uit de tv-film Le Repaire de la Vouivre (2010) die ter plekke werd opgenomen.
De bron speelt een sleutelrol in de Franse milieugeschiedenis, maar ook in lokale activiteiten: sportvissen, speleologie (groeten zoals Sarrazine) en wandelen via GR 590. De overvloedige stroom (water van 1,074 mm/jaar) maakt het tot een belangrijke hydrologische hulpbron, hoewel het afhankelijk is van duidelijke seizoensvariaties. Overstromingen, zoals die in februari 1999 (85,4 m3/s), herinneren aan de kracht van dit karstsysteem, terwijl de uitrekkende snelheid (0,300 m3/s) de kwetsbaarheid tijdens vijfjarige droogtes benadrukt.
