Oorsprong en geschiedenis
Het cabaret van pater Lunette, gelegen op 4 rue des Anglais in het 5e arrondissement van Parijs, werd rond 1840 gesticht door een zekere Lefèvre, bijgenaamd "Le Père Lunette." Gelegen in een smalle winkel van 11 meter bij 3, werd het al snel een nachtelijke attractie van de wijk Maubert Square, bekend om zijn dubieuze maar fascinerende sfeer. Zijn interieur, bestaande uit satirische muurschilderingen en politieke cartoons, maakte het een unieke plek, bezocht door schrijvers, kunstenaars en marginale figuren of koninklijke persoonlijkheden op zoek naar Parijse exotiek.
Tussen 1840 en 1908 veranderde het cabaret meerdere malen, waaronder Étienne (1850), Louis Pierre Berry (vanaf 1870) en Paul Aldéricque Mary en zijn vrouw Élisabeth Fonfride, bekend als de "Mère Lunette" (circa 1880). Jean Chanson, neef van laatstgenoemde, nam het over in 1891 tot de definitieve sluiting in 1908. De plaats was onder politie toezicht vanwege frequente gevechten, maar dit had geen invloed op de populariteit. Het maakte deel uit van de "Tournée des Grands-ducs," een route van de Parijse laaglanden waar buitenlandse prinsen, zoals de overduks van Rusland of de toekomstige Edward VII van Engeland, kwamen te chanten.
Het achterkantoor, bijgenaamd "de Senaat" of "het museum," werd versierd met muurschilderingen met politieke figuren (Victor Hugo, Louise Michel, Georges Clemenceau), erotische of satirische scènes en vaste klanten. Deze werken, ondertekend door kunstenaars als H. Témarral of Julien Grenault, weerspiegelden de sociale en politieke spanningen van die tijd, waarbij republikeinse, anarchisme en kritiek op elites werden gemengd. Sommige schilderijen, zoals die van Louise Michel of pater Lunette zelf, werden bewaard en hersteld na hun herontdekking in 1999.
Het cabaret inspireerde een aantal schrijvers en kunstenaars, waaronder Émile Zola, waaronder L-Assommoir (1877) of Joris-Karl Huysmans, die het zonder concessie beschreef. Dichters als Ferdinand Fantin maakten er verzen, en songwriters als Aristide Bruant citeerde hem in hun werk. Na sluiting in 1908 werden de schilderijen gedeeltelijk verspreid, maar de overgebleven schilderijen, geclassificeerd als historisch monument in 2007, werden gerestaureerd. Vandaag de dag herbergt de plaats een boekhandel, die een spoor van zijn tumultueuze verleden bewaart.
Het cabaret was ook getuige van de politieke omwentelingen van zijn tijd, zoals de Commune van Parijs (1871), waarin Louise Michel, een anarchistische figuur, steun aannam. Zijn klantenkring, bestaande uit arbeiders, prostituees, vuile en intellectuelen, maakte het een microkosmos van de Parijse samenleving van het einde van de 19e eeuw, tussen ellende en bohemien. De muurschilderingen, vaak provocerend, weerspiegelden deze sociale en ideologische mix, terwijl kritiek werd geleverd op de bestaande machten.
In 2007 kocht de stad Parijs het gebouw om de geschilderde decoraties te behouden, waarbij het management werd toevertrouwd aan het SEMAEST. Na de restauratie, de site eerst een ruimte gewijd aan culturele handel, vervolgens, sinds 2022, de uitgever ediSens, die een boekhandel-kantoor daar geïnstalleerd. De tegenwoordige zichtbare schilderijen, met name ondertekend door Julien Grenault, bieden een zeldzaam voorbeeld van Parijse civiele decoraties voor 1914, die ontsnappen aan de dominante religieuze of militaire thema's.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen