Bouw van de oude vuurtoren 1701 (≈ 1701)
Granite vuurtoren gebouwd door Garangeau.
1845-1847
Origineel modern licht
Origineel modern licht 1845-1847 (≈ 1846)
Vernietigd in 1944 door de Duitsers.
15 août 1944
Loslaten natuurlijk
Loslaten natuurlijk 15 août 1944 (≈ 1944)
Gegrepen door de 28e Amerikaanse Divisie.
1950
Inhuldiging van de huidige vuurtoren
Inhuldiging van de huidige vuurtoren 1950 (≈ 1950)
32 meter hoog, zichtbaar 100 km.
2019
Label Grand Site de France
Label Grand Site de France 2019 (≈ 2019)
Ecologische en landschapsherkenning.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Jean-Siméon Garangeau - Militair ingenieur
Ontwerpt de oude vuurtoren in 1701.
Joseph Hourdin - Burgemeester van Fréhel (1974)
Tenten een illegale weg naar Kaapstad.
Oorsprong en geschiedenis
Cape Fréhel is een spectaculaire geologische formatie van roze zandsteen, culminerend 70 meter boven het Kanaal, in de gemeente Plevenon (Côtes-d'Armor). Het markeert de scheiding tussen Saint-Brieuc Bay en Saint-Malo Bay, met steile landschappen gevormd door mariene erosie. De kliffen, gestreept met dioriet en verticale lijnen, vormen natuurlijke treden en marine grotten die lokale holes worden genoemd, bevolkt door legendes op de feeën. De site staat bekend om zijn rode zandsteen, historisch uitgebuit om zijn weerstand, met name door de Westerse Carrières.
De kaap is de thuisbasis van twee karakteristieke vuurtorens: de oude vuurtoren (1701), gebouwd onder Lodewijk XIV door ingenieur Jean-Siméon Garangeau, discipel van Vauban, en de huidige vuurtoren (1950), 32 meter hoog, waarvan het vuur zichtbaar is op meer dan 100 km. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het parcours bezet door een Duits radarstation, verwoest in 1944 na een aanval door de 28e Amerikaanse infanteriedivisie, geholpen door het FFI verzet. De overblijfselen van blokhuizen, nu vleermuizenhutten, herinneren zich dit militaire verleden.
Cape Fréhel staat bekend om zijn biodiversiteit en herbergt 340 hectare heide, tussen roze heide en borstels, en een groot ornithologisch reservaat. Er zijn kolonies van Troïl guillemots (85% van de Franse bevolking), torda pinguïns, en puppy aalscholvers. De heide, onderhouden door een gecontroleerde weide, zijn ook de thuisbasis van zeldzame soorten zoals het Europese zwijn of de epipigger sprinkhaan. Sinds 2019 wordt de site aangeduid als Grand Site de France, die zijn behouden landschappen en voorbeeldig ecologisch beheer herkent.
De naam Fréhel zou afkomstig zijn van de Bretonse Freckle (vork), gefrankeerd in de 12e eeuw. De Kaap inspireerde lokale legendes, zoals die van de Hole Fairies, en gaf zijn naam aan een Kaap van Newfoundland, Freels, tijdens de expedities van Breton Morutières. Vandaag trekt de site wandelaars aan via de GR®34, surfers (plages van de lagere stakingen) en bezoekers van nabijgelegen kastelen, zoals Fort La Latte. Ondanks recente controverses over het windpark Saint-Brieuc Bay (zichtbaar vanuit Kaapstad), blijft de site een natuurlijk en historisch juweel van Bretagne.
In 1974 brak er een polemiek uit toen de burgemeester van Fréhel, Joseph Hourdin, probeerde illegaal een kustweg te bouwen, uiteindelijk verlaten onder druk van milieuactivisten. Dit conflict illustreert de spanningen tussen de lokale ontwikkeling en het behoud van het erfgoed, die sindsdien met strenge beschermingsmaatregelen zijn opgelost. Cape Fréhel, met zijn kliffen, vuurtorens en unieke fauna, belichaamt vandaag de balans tussen geschiedenis, geologie en ecologie.