Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Notre-Dame de Languivoa kapel, gelegen in Plonéour-Lanvern, Bretagne, werd gebouwd aan het eind van de 13e eeuw en uitgebreid in de 14e en 15e eeuw. Het is symbolisch voor de architectonische stijl van de École de Pont-Croix, met zijn drie beuken met mooie arcades en pilaren in bundels van kolommen. Beschadigd tijdens de opeenvolgende oorlogen van Bretagne in de 14e eeuw, werd het gerenoveerd in de 17e eeuw onder de klassieke invloed, met name door Jean de Langueouez, seigneur van Lescoulouarn. Zijn klokkentoren, onthoofd in 1675 onder Lodewijk XIV tijdens de onderdrukking van de Rode Bonnets, getuigt van de politieke spanningen van die tijd. Het huisvest een polychrome albast standbeeld van de verpleegster Maagd, een van de oudste in Cornwall (eind 13e eeuw).

Volgens de legende zou een nobele dame, stervende, beloofd hebben de kapel te bouwen als de Maagd haar zou genezen. Twee witte ossen, gezonden door Jezus, werd gezegd dat ze hebben geholpen bouwen, dragen de stenen 's nachts voordat ze verdwijnen in de buurt van een menhir genaamd "de ossensteen." De twee gouden klokken van de kapel, begraven tijdens de revolutie om aan het gietijzer te ontsnappen, werden ondanks de opgravingen nooit gevonden. Deze legende weerspiegelt het symbolische belang van de plaats voor de lokale bevolking, waarbij geloof en verzet worden gemengd.

Een middeleeuwse cache, ontdekt in 1973 voor de toren, dateert uit de late middeleeuwen. Rechthoekig (7.58 m × 3,5 m), omvat een put die leidt naar een ondergrondse ruimte, die het bestaan van een voorste kapel bevestigt. Dit apparaat suggereert defensief gebruik of behoud van heilige objecten tijdens moeilijke periodes. De kapel, vroeger afhankelijk van een priorij, presenteert een hybride architectuur: schip en lage kant van de 17de eeuw (1634), koor van de 13de eeuw, en sporen van een verwoeste klokkentoren.

Verlaten in de 20e eeuw, de kapel verslechterd: ingestort dak, gebroken glas-in-lood ramen, en klimop binnenvallende muren. Tot 1940 was er nog steeds Masses en de vergeving van de Triniteit, maar het onderhoud werd te duur voor de gemeente. Er wordt zelfs een overdrachtsproject naar Pont-l-Abbé overwogen. De restauratie begon in 1967 dankzij Denis Ménardeau, een leraar uit Nantes, en zijn studenten. President Georges Pompidou bezoekt de site en draagt financieel bij. De werken, geleid door architect Rémi Le Berre en timmerman Jean-François Malthête (1983), redden het gebouw. De kapel, die sinds 1926 als Historisch Monument is aangemerkt, is volledig gerestaureerd in 2017, waardoor de vieringen kunnen worden hervat.

De inscripties op de portalen onthullen enkele belangrijke data: 1634 (aanleg van het schip door de rector Jacques l Een 16de eeuwse kruis en gotische elementen (arcs, gesneden hoofdsteden) naast klassieke toevoegingen. De kapel, een gemeenschappelijk eigendom, symboliseert vandaag de veerkracht van een religieus, legendarisch en architectonisch erfgoed gekenmerkt door eeuwen van Bretonse geschiedenis.

Externe links