Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kapel van Kermaria an Iskuit, gelegen in het gehucht Kermaria in Plouha (Côtes-d'Armor), is een religieus gebouw dat voornamelijk dateert uit de dertiende en vijftiende eeuw. Zijn Bretonse naam betekent "het dorp Marie die redt" en roept zijn beschermende rol op. Opgericht rond 1240 door Hendrik II van Avaugour, een kruisvaarder uit het Heilige Land, werd het vergroot in de 15e en 16e eeuw, en vervolgens herzien in de 18e eeuw. Het monument werd in 1907 geregisseerd door de hybride architectuur en combineert gotische en renaissancestijlen.

De zuidelijke veranda, het meest opmerkelijke element, diende als seigneuriale hof in de 16e eeuw. De Renaissance galerie, die een ogival baai inhaalt, herbergt de beelden van de twaalf apostelen en een polychrome Maagd. Boven liet de "secretaris" de heren van Noë-Verte (zoals de markies van Lézobre, legendarische reus begraven in de kapel) recht doen. De 16e eeuwse gargoyles en muurschilderingen, waaronder een macabere dans (1488.

Het schip, verdeeld in zeven spanten, illustreert de architectonische evolutie: de eerste vier (12de eeuw) zijn gebouwd op cilindrische pilaren, terwijl de volgende drie (15de eeuw) zijn gebouwd op achthoekige kolommen. Het koor, dat tussen 1720 en 1721 gereconstrueerd werd, herbergt een sacristie, uitgebreid door een altaar met een retabel. De privékapel in het zuiden vormt een onvolledige transept. De westelijke toren, bedekt met een leien pijl uit 1702, domineert het geheel.

De macabere dans van Kermaria, herontdekt in 1856 nadat hij in de 18e eeuw onder een badigeon was verborgen, is een van de enige twee bewaard gebleven in Bretagne. Geschilderd in heldere tonen op oker achtergrond, het vertegenwoordigt een farandole van skeletten en leven, vergezeld van morele zinnen vandaag gedeeltelijk verloren. Een ander fresco, het Dit van de drie doden en de drie levenden (bijna zijde), vult dit macabere middeleeuwse ensemble aan, waaruit de zorg van het tijdperk voor dood en verlossing blijkt.

De kapel is ook verbonden met lokale legendes, zoals die van de markies de Lézobre, een reus die onoverwinnelijk is nadat hij in een heilige fontein is gebaad. Zijn graf, ontdekt aan het einde van de 19e eeuw, bevatte zijn schedel in een sjaal. In 1747 ging de site van de heren van La Feillée over naar de familie Taillart, waarvan een lid werd begraven in een brand in het zuidelijke transept. In de 20e eeuw inspireerde de fresco Ridley Scott voor zijn film Kingdom of Heaven (2005).

Externe links