Oude exploitatie Antiquité (≈ 212)
Grootte voorzijde en archeologische overblijfselen
XVIIIe siècle
Huis voor hergebruik en apparaat
Huis voor hergebruik en apparaat XVIIIe siècle (≈ 1850)
Rupest bewoning geïntegreerd met de site
7 mai 1998
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 7 mai 1998 (≈ 1998)
Bescherming van oude en moderne overblijfselen
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De sporen van de oude en moderne exploitatie van de steengroeve, namelijk: de 18e eeuwse grootte front bestaande uit de rots woning genaamd de apparaatmaker, de percelen met de archeologische resten van de oude exploitatie (C 238, 240 tot 245, 1270, 1271): inscriptie bij decreet van 7 mei 1998
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
Brontekst bevat geen naam
Oorsprong en geschiedenis
De zuidelijke Estel groeve, gelegen aan de Vers-Pont-du-Gard in de Gard, is een site waarvan de exploitatie dateert uit de oudheid. Archeologische overblijfselen getuigen van een oude mijnbouwactiviteit, met nog steeds zichtbare fronten. Deze site illustreert de steenwinningsmethoden die in deze periode worden gebruikt, hoewel er weinig specifieke details over de dagelijkse werking worden bewaard.
In de 18e eeuw werd de groeve hergebruikt, zoals blijkt uit de aanwezigheid van een apparaathuis geïntegreerd in het gezicht. Dit rotshuis, typisch voor de winningslocaties van die tijd, diende waarschijnlijk als een woning en een werkplek voor arbeiders die belast waren met het snijden en voorbereiden van stenen blokken. De site werd gedeeltelijk beschermd door een order in 1998, waarin het erfgoed belang werd erkend.
Tegenwoordig is de zuidelijke Estelgroeve een representatief voorbeeld van lokale economische activiteiten door de eeuwen heen. In de Gard speelde steenwinning een sleutelrol bij de bouw van regionale monumenten, zoals de beroemde buurbrug du Gard. De steengroeves waren intensieve werkplekken, vaak georganiseerd rond gespecialiseerde figuren zoals apparatuur, die toezicht hielden op de grootte en samenstelling van stenen.
De site wordt nu gedeeld tussen departementaal en particulier eigendom. Hoewel de praktische informatie over bezoeken beperkt is, heeft zijn inscriptie als Historisch Monument in 1998 belangrijke elementen behouden, zoals de percelen met oude overblijfselen en het 18e eeuwse huis. Deze bescherming onderstreept het belang van het behoud van deze fysieke sporen van oude technieken en lokale industriële geschiedenis.