Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het huis van Armagnac is een privé-hotel gelegen in het hart van Rodez, Place de l'Olmet, gebouwd op de site van het voormalige kasteel van de Graven van Armagnac. Het werd gebouwd door de familie Daulhon, waaronder Hugues Daulhon, een rijke Russische koopman. De datum van 1531, gegraveerd op een sculptuur, suggereert een constructie tussen 1525 en 1531, in een renaissance stijl gekenmerkt door italianiserende invloeden.

Het hotel was oorspronkelijk eigendom van de Daulhon, voordat het ging door een alliantie met de familie Bandinel in de 16e eeuw, vervolgens verkocht in 1623 aan Raymond Durif, een andere handelaar. Het complexe plan is het resultaat van de assemblage van drie middeleeuwse percelen, met pan-houten gevels bedekt met gele kalksteen platen die een stenen apparaat nabootsen. Decoratieve elementen, zoals medaillons en pilasters versierd met rinceaux, zijn geïnspireerd op het koorhek van de kathedraal van Rodez (1529-1531).

De interieurverdeling, georganiseerd rond een binnenplaats met bovengeplaatste loggia's en een trap in zicht met klimop gewelfde decoratie, weerspiegelt een dubbele residentiële en commerciële functie, typisch voor middeleeuwse stedelijke woningen. De gewelfde veranda, versierd met fantastische figuren, diende als toegang tot winkels, huizen en kelders. In 1862 werd het huis gerestaureerd door architect Loirette, die er een neo-Renaissance timmerwerk van François Mahoux aan toevoegde.

Hugues II Daulhon, een bourgeois die heer was geworden, ondernam deze herbouw in het tweede kwart van de 16e eeuw, hoewel het behoud van de middeleeuwse verdeling geërfd van zijn vader, Géraud Daulhon. Het gebouw, vertegenwoordigd op een kaart van 1495 als het "huis van Géraud Daulhou," was vervolgens de thuisbasis van winkels op de begane grond en huisvesting op de verdiepingen. Zijn vroege classificatie en zijn unieke iconografie (zoals het tympanum van de deur van het huis) maken het tot een zeldzame getuigenis van de Russische civiele architectuur.

Het huis werd gedeeltelijk geclassificeerd in 1862 (winkel, toren en trap), genietend van een erfgoed belang uit de 19e eeuw. De exterieurdecoratie, met zijn verheven dakramen en zijn gevels in "architecturale roosters" contrasteert met de ontbrekende interieurwerken, waarvan het spoor blijft in de gewaardeerde boeken van de 15e en 16e eeuw. Vandaag de dag blijft het een emblematisch voorbeeld van de aanpassing van Rutheense handel in elites aan Renaissancekanonnen.

Externe links