Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het huis, gelegen in Saint-Amand-Montrond in de Cher, vindt zijn oorsprong in de zeventiende eeuw, maar het was in het vierde kwart van de achttiende eeuw dat het werd diep getransformeerd voor Auguste Denise de la Pacaudière, vervolgens ontvanger van de maten. Dit herontwerp weerspiegelt de verfijnde smaak van de lokale burgerij, met lambrisering en muurschilderingen sieren de belangrijkste kamers (woonkamer, eetkamer, kamers). De scènes representeerden de jacht, het landelijke leven of de galantry.Dit illustreert de populaire thema's van de aristocratie en de hogere bourgeoisie van die tijd. De ruimtelijke organisatie, gericht op intimiteit, verbergt de privéruimtes van de publieke kijk, typisch voor de stedelijke woningen van deze periode.

In de 19e eeuw onderging het huis interieur reparaties, met name onder impuls van Marie-Thérèse Robin Masse, gedeeltelijk aanpassing van de ruimtes aan de mode van de eeuw. Een schuur, nu uitgestorven, droeg de 1786 vintage op zijn girouette, bevestigend de werken van de achttiende eeuw. Het gebouw, dat sinds 1991 gedeeltelijk beschermd is voor zijn interieurdecoraties (woonkamers, kamers, gang), is dus getuige van verschillende historische lagen, waarbij klassiek erfgoed en latere evoluties worden gemengd. Het huis huisvest nu gastenkamers, die haar residentiële gebruik.

De trap, het enige duidelijk herkenbare vest van de 17e eeuw, contrasteert met het ensemble gerenoveerd in de volgende eeuw. De schilderijen op doek en paneel, kenmerkend voor de Louis XV en Louis XVI stijlen, benadrukken de sociale status van de sponsor, Auguste Denise de la Pacaudière. Deze grootte ontvanger, de figuur van de lokale koninklijke administratie, belichaamt de link tussen fiscale macht en architectonisch erfgoed. De precisie van de decoraties, het combineren van kunst en functionaliteit, onthult een verlangen naar sociale representatie door middel van interieurarchitectuur.

De locatie van het huis, 13 rue Émile-Zola, in een gebied van geografische precisie a priori bevredigend geacht (niveau 6/10), maakt het een bezienswaardigheid van het stedelijke erfgoed van Saint-Amand-Montrond. Zijn gedeeltelijke inscriptie in de Historische Monumenten in 1991 heeft specifiek betrekking op de decoraties van edele stukken, waardoor het behoud van een belangrijk fragment van de regionale artistieke geschiedenis. De verdwijning van de schuur in 1980 herinnert ook aan de hedendaagse transformaties van enkele historische gebouwen.

Externe links