Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Place Nationale de Montauban, gelegen in het zuidwesten van Frankrijk, is een symbool van de oude middeleeuwse bastide. Opgericht in de 12e eeuw, werd het herbouwd in de 17e eeuw na twee grote branden in 1614 en 1649. Oorspronkelijk herbergde het houten huizen en diende als een centrale plaats voor handel, justitie en gemeentelijk leven, met bestek gewijd aan verschillende activiteiten (weit, lakens, fruit, hoeven).

In 1614 verwoestte een brand de zuidkant en een deel van het oosten, waardoor de consuls onder leiding van architect Pierre Levesville strenge regels voor de bouw van stenen moesten opleggen. De reconstructie werd voltooid in 1621, met een uniforme gevel. Een tweede brand in 1649 vernietigde de noordelijke en oostelijke delen, wat leidde tot een nieuwe werkcampagne onder leiding van Claude Pacot, toen Bernard Campmartin, die een fase van galetas toegevoegd. Het plein werd uiteindelijk voltooid in 1713 en werd een symbool van de stad.

Het nationale plein speelde een multifunctionele rol: plaats van handel met zijn gespecialiseerde bestek, zetel van justitie (pilori vervangen in 1792) en politiek centrum met consulaathuis, gesloopt in 1702. Het werd genoemd als een historisch monument in 1910 (galeries) en 1939 (bodem), en werd voor het laatst gerestaureerd tussen 2020 en 2022. De bakstenen architectuur, arcades en geschiedenis weerspiegelen de stedelijke en sociale evolutie van Montauban.

De branden van 1614 en 1649 markeerden een keerpunt in zijn geschiedenis, met reconstructies gedeeltelijk gefinancierd door de Kroon (16.000 pond in 1614, 40.000 pond in 1649). De consuls, ondersteund door de bisschop, zorgden ervoor dat zijn architectonische eenheid behouden bleef. Het plein, oorspronkelijk Grand Place genoemd, werd Place Royale in 1703, voordat de huidige naam. Zijn licht (1775) en zijn zonnewijzer (1808) getuigen van zijn aanpassing aan de tijd.

Vandaag de dag, het Nationale Plein belichaamt de Montalban erfgoed, mengen middeleeuwse erfgoed en 17e eeuwse classicisme. De bakstenen gevels, gewelfde galerijen en geplaveide vloer maken het tot een geheime site, terwijl de geschiedenis weerspiegelt de religieuze (protestant vs. katholiek) en politieke spanningen (zetel van 1621, Fronde) van de regio. Het blijft een centrale plaats van leven, een symbool van veerkracht en lokale identiteit.

Externe links