Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Château de la Motte Jean, gelegen in Saint-Coulomb in Ille-et-Vilaine, is een malouinière gebouwd in het begin van de achttiende eeuw op de resten van een middeleeuwse vesting. Oorspronkelijk was deze site een bolwerk van Bertrands broer uit Guesclin in de 14e eeuw, toen tot de markies van Hindré in de 16e eeuw. Het werd omgetoverd tot een seigneuriële residentie en in 1756 verworven door de familie Surcouf, beroemd om zijn Malouin reders, voordat het werd overgedragen aan de Grout de Beauvais, waardoor het een strategisch punt tijdens de revolutie.

De Motte Jean illustreert de defensieve en residentiële architectuur van de malouin corsairs, met een centraal lichaam geflankeerd door paviljoens, grachten gevoed door bronnen, en een getransformeerde middeleeuwse duivenboom. In de 17e eeuw werd het kasteel gedeeltelijk beschadigd, maar bewaarde Renaissance elementen, zoals een gesneden houten trap en monumentale schoorstenen. De Trinity Chapel, gedateerd 1707, was een begraafplaats tijdens de revolutionaire onrust, terwijl het landgoed diende als een militair ziekenhuis in 1794.

Het kasteel is een historisch monument sinds 1980 en heringeschreven in 2021 en heeft grote restauraties ondergaan, waaronder het ouderwetse leien dak. De opgravingen onthulden kanonnen uit de 14e en 18e eeuw, getuigenissen van eerdere conflicten. Vandaag de dag combineert de Motte Jean architectonisch erfgoed en behouden landschappen, met zijn terrassentuinen, vijvers en feodale overblijfselen, die de maritieme en seigneuriële geschiedenis van Bretagne weerspiegelen.

De site wordt ook gekenmerkt door tragische episodes, zoals de executie in 1793 van Grout de la Motte, betrokken bij een royalistische samenzwering, of het gebruik van de kapel als massagraf tijdens de Terror. De opeenvolgende eigenaren, waaronder Philippe Luyt in de jaren zeventig en een Malinese familie sinds 2016, werkten eraan om het te behouden, in samenwerking met de Culturele Zaken en gespecialiseerde architecten.

De malouinière maakt deel uit van een netwerk van particuliere woningen, zoals de Giclais in Saint-Servan, en getuigt van de invloed van redersfamilies op de Bretonse kust. Zijn H-vormige plan, zijn waterdelen en zijn dovecote met 600 bouten maken het een opmerkelijk voorbeeld van de aanpassing van middeleeuwse vestingwerken in aangename huizen, met behoud van sporen van zijn militaire en agrarische verleden.

Externe links