Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het château du Jonchay, gelegen in het dal van de Saône in Anse (het departement Rhône), vervangt een veel ouder gebouw. Het huidige gebouw, dat dateert uit de 17e eeuw, beschikt over een rechthoekig plan geflankeerd door twee vierkante torens, met een hoofdgevel ritme van zeven regelmatige spanten. De muren, gebouwd in blokkade en recrepis in de 19e eeuw, ondersteunen een tweezijdig dak verborgen door een balustrade. Een vierhoekige dovecote, bedekt met tegels in schaal, completeert het architectonische ensemble naar het zuidwesten.

Het landgoed ontleent zijn naam aan zijn oorspronkelijke omgeving, waarschijnlijk moerasachtig en bedekt met borstels, gevoed door de bron Brienne. Al in 1240 werd hij genoemd als verbonden aan het Fief van Brienne onder de term Junchetum de Brionna. In 1319 ontving de officier van Anse de eerbetoon voor dit pand. De eerste geïdentificeerde seigneur, Jean Richard de Saint-Priest, verscheen in 1326, gevolgd door Offroy de Lanay in 1381, en Mathieu de Vauzelles, die in 1584 met Françoise de Guilhers trouwde.

In de 18e eeuw veranderde het kasteel meerdere keren van hand: Antoine de Raymondis verwierf het in 1701 en gaf het door aan zijn dochter, echtgenote van Philippe de Paradis. In 1782 kocht Dieudonné Sarton, die na de naturalisatie Sarton du Jonchay werd, het landgoed en voegde een prestigieus kantoor toe in Lyon. De lijn gaat verder met zijn zoon Charles, vervolgens Gaston, wiens afstammeling Médéric trouwde met Gabrielle Gillet van Valbreuse in 1864. Eindelijk trouwde Paul Claret de Fleurieu in 1889 met Marie Antoinette Sarton du Jonchay, de laatste genoemde erfgename.

Het wapen van de opeenvolgende families Saint-Priest, de Vauzeles, Sarton du Jonchay en Claret de Fleurieu getuigen van hun adel. Hun valuta's, zoals Sub umbra alarum tuarum beschermen onze (de Vauzelles) of Claret, non-nocet (Claret de Fleurieu), weerspiegelen hun waarden. Vandaag de dag blijft het kasteel een privé-eigendom, gesloten voor het publiek.

Historische bronnen citeren de Dictionnaire de la Noblesse (1774) en het boek Châteaux et maisons bourgeoises dans le Rhône (1980), dat haar verankering in het Rhônalpin erfgoed bevestigt. De boerderijgebouwen, georganiseerd rond een binnenplaats, benadrukken haar vroegere rol als landgoed en landgoed.

Externe links