Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Kasteel Lafox, genoemd voor het eerst in 1239 in een charter, is een strategisch gebouw gebouwd rond 1230 om het fort van de Séoune te controleren bij de samenvloeiing met de Garonne. Hij diende vervolgens als beurspositie op de weg tussen Languedoc en Aquitaine. Raymond VII, graaf van Toulouse, schonk het in 1236 aan Sicard Alaman als beloning voor zijn diensten tijdens de Albige kruistocht. De laatste kreeg rechten van justitie, molens en tolgelden, terwijl de resterende vazal van de graaf. De vroege toren, waarschijnlijk daterend uit de 12e eeuw, beschermde ook de villa Lafox en een riviertol.

In 1247, de weduwe van Arnaud de Boville overgedragen haar eigendom aan Lafox aan Sicard Alaman, consoliderend haar bezit. Bij zijn dood rond 1276, braken conflicten uit tussen zijn zoon Sicard de jongen, zijn weduwe Beatrix de Médulon en zijn zus Cecile. De koning van Frankrijk onderzoekt vervolgens het slecht verkregen bezit van Sicard Alaman. In 1280 nam Bertrand de Lautrec, erfgenaam van Sicard de jongeren, het bezit van Lafox en machtigde Cécile Alaman en haar man om daar een nieuw kasteel te bouwen. De oude toren, verhuisde vandaag 500 meter van de Garonne, was toen gelegen aan de samenvloeiing.

In de 14e eeuw werd Lafox betwist tussen Frans en Engels. In 1326 namen de Engelsen het mee voordat de graaf van Valois het terugbracht naar Béatrix de Lautrec, op voorwaarde dat het op verzoek aan de koning werd overgedragen. De conflicten hielden aan: in 1368 bracht Philippe de Lévis hulde aan de koning van Engeland voor Lafox, maar de seigneury ging vervolgens door naar Raymond de Fargues, daarna naar de families Bérard en Durfort. De laatste, met name Arnaud de Durfort (chambellan van Lodewijk XI), veranderde het kasteel in de 15e en 16e eeuw, met een kapel en versieringen.

Religie oorlogen diep markeren Lafox. Francis van Durfort, Seneschal van Agenas en tegen protestanten, maakte het tot een katholiek bastion. Het kasteel herbergt koninklijke figuren: Charles IX in 1564, Catherine de Medici en Marguerite de Valois bij verschillende gelegenheden tussen 1578 en 1579. Gepeld door de Leaguers in 1589 en door Charles de Monluc in 1594 werd het gedeeltelijk geruïneerd. In de 17e eeuw begon Hector Regnaut de Durfort zijn restauratie, vooral het oostelijke deel. In 1951 werd het monument gerestaureerd door de Prix des Vieilles Maisons Françaises.

Externe links