Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Lauzun Castle werd voor het eerst genoemd in 1259, toen Bégon de Caumont en zijn broers hulde brachten aan Alphonse de Poitiers voor dit kasteel. Een handvest van 1211 getuigt dat hun vader, Nompar de Caumont, al heer was. De seigneury ging van Caumont naar Gontaut-Biron in de 18e eeuw, hoewel leden van deze familie al in 1294 geassocieerd werden met het kasteel, wat een mogelijke coseigneurie suggereert. Lauzun werd een baron in de 14e eeuw, toen een graafschap in 1570 voordat werd opgericht als hertogdom in 1692.

Tijdens de Religieoorlog verwelkomde het kasteel koninklijke figuren: Charles IX en Catherine de Medici in 1565, de toekomstige Henri IV in 1576, en Marguerite de Valois in 1581. De oudste tak van Caumont (protestant) en de jongste (katholiek) verzetten zich ertegen. De laatste hertog, Armand-Louis de Gontaut-Biron, guillotined in 1793, markeerde het einde van de afstamming. Het kasteel, verkocht in 1807, onderging radicale transformaties na die datum, met de vernietiging van de pre-15de eeuw delen.

De opgravingen van de jaren negentig onthullen een Romaanse kerker (eind 12e eeuw) en een aangrenzende kamer, misschien een kapel. In de 16e eeuw bouwde Gabriel-Nompar de Caumont een 60 m lange renaissancevleugel met daarin een kapel van Sainte-Catherine en appartementenhallen. De "Dôme," gebouwd tussen 1677 en 1689, verbindt de vleugels. In de 18e eeuw, het kasteel, verlaten door zijn eigenaren, zag zijn binnenplaats gevuld en zijn peristijl gedeeltelijk vernietigd. In 1923 en 1963 werd het monument gerestaureerd door M. en Mme Pierre Baron en in 2014 opnieuw te koop aangeboden.

Het dorp Lauzun ontwikkelde zich rond het kasteel, omgeven door wallen en sloten uit de 13e eeuw. Vandaag nog twee torens. In 1438 werd het kasteel kort ingenomen door Spaanse huurlingen onder leiding van Rodrigue de Villandrando. De architectonische transformaties weerspiegelen de sociale en politieke evoluties van de seigneurie, van eenvoudig middeleeuws castrum tot aristocratisch verblijf van de 17e tot 18e eeuw.

De inventaris van 1570 beschrijft een "grote vierkante toren," een "kasteel lichaam" met hoge en lage kamers, en een "grote kasteel" bediend door een spiraalvormige trap. De kapel, niet genoemd in deze inventaris maar bevestigd in 1575, wordt verplaatst naar de nieuwe Renaissance vleugel. De monumentale schoorstenen en een Romeins votief altaar, gelegen in het park, werden geclassificeerd in 1923. De opgravingen van 1992 onthullen ook een dubbele peristijl die de vleugels verbindt, nu gedeeltelijk vernietigd.

Externe links