Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Luffen-Schwendi kwam tot stand aan het eind van de 13e eeuw, toen de Habsburgs de Hohlandsberg seigneury creëerden en hun baili in Kientzheim installeerden. De stad wordt dan een administratief centrum, en een huis, gelegen op de huidige locatie van het kasteel, dient als een residentie voor de bailli. In 1363 werd de seigneury ingehuurd aan de Ribeaupierre, vervolgens in handen van de familie Luffen in 1400, die uitgebreid en herontwikkeld de site. Een belangrijke gebeurtenis vond plaats in 1473, toen Jean de Luffen Charles le Témeraire, hertog van Bourgondië, verwelkomde nadat hij de toegang tot Colmar werd geweigerd.

Na de dood van Joachim de Luffen in 1562, werden de seigneury en het kasteel verkocht in Lazare de Schwendi, die een volledige reconstructie tussen 1564 en 1566 ondernam. Alleen de middeleeuwse kelder wordt bewaard, terwijl een Renaissancehuis, vergezeld door tuinen, wordt geboren. In 1609 behoorde het kasteel tot Hélène Éléonore de Schwendi, maar zijn huwelijk met Jacques de Fürstenberg-Donaueschingen leidde tot een lange familierechtszaak. Tijdens de Dertigjarige Oorlog, in 1636, werd het kasteel geplunderd door de Colmarians nadat de eigenaar ervan vluchtte en hertrouwde met Nicolas de Leyen.

Gedurende de 17e eeuw bleven geschillen bestaan: in 1646 herstelde een Oostenrijkse rechtbank het kasteel aan de Schwendi, maar de Leiden, gesteund door Frankrijk, won in 1657. In 1681 verhuisde Lodewijk XIV de Schwendi ten behoeve van Joseph de Montclar, die het park uitbreidde tot een Franse tuin. Na verschillende handveranderingen en beproevingen, werd het kasteel in de 18e eeuw aan het Rijk van Pfalz doorgegeven. Ze veranderen hem in een geneesmiddel en voegen een amfitheater toe aan het park.

De Franse Revolutie markeerde een keerpunt: de Rijken van Pfalz emigreerden in 1791, en het kasteel, in beslag genomen, werd een gevangenis voordat ze verkocht werden als nationaal goed. In de 19e eeuw veranderde hij van eigenaar, waaronder de families Golbéry en Castex, die herstelden. Beschadigd tijdens de twee wereldoorlogen, werd het hersteld na 1945. In 1972 verwierf de wijnvereniging Saint-Étienne het bedrijf, waar in 1980 een wijnmuseum werd opgericht en in de jaren tachtig een wijnbibliotheek. Het monument werd in 1994 geregisseerd door een historisch monument.

Externe links