Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Pierre-Percée, ook wel Langenstein Castle ("lange steen" in het Duits) genoemd, is een oud kasteel van het eerste kwart van de 12e eeuw, nu in ruïnes. Gelegen op 495 meter boven de zeespiegel op een rots bar van bros zandsteen, het kijkt uit op het Pierre-Percée meer, gecreëerd in de 20e eeuw. De lagere binnenplaats strekte zich uit naar het noordwesten, terwijl er beneden een dorp werd gebouwd met zijn stenen. De site, geclassificeerd als een historisch monument in 1981, behoudt een vierkante toren-donjon van 8 meter zijde, een 12de eeuwse romaanse vestige.

De eerste vermelding van het kasteel dateert uit een kroniek rond 1140 en roept Albertum de Longuicastro (Adalbert), jongste van de Graven van Elzas en hertog van Lotharingen in de 11e eeuw op. Hij werd genoemd door keizer Hendrik III, hij zou het fort gebouwd hebben voordat hij gedood werd in 1048 bij de Slag bij Thuin. Zijn broer, Gérard I, volgt hem op. De dochter van Adalbert, Mathilde, trouwde vóór 1110 met Folmar IV de Metz, waaronder de zoon Godefroy, graaf van Langenstein. Het is de laatste die rond 1138, groef een put van 33 meter diep, waardoor het kasteel zijn naam Petrae Perforatae ("geslepen steen").

Het kasteel gaat door het hertrouwen van Agnes met Hermann II, zoon van koning Hermann I van Duitsland. In 1134 stond Hermann II met de hertog van Lotharingen tegenover de bisschop van Metz en de graaf van Bar. Hij stierf in het beleg van Frouard, en Pierre-Percée viel aan de bisschop. Zijn zoon Hendrik I erfde, maar het verval begon: in de 13e eeuw verkocht Hendrik IV het kasteel aan bisschop Jacques de Metz voor 1258. De Counts, voornamelijk woonachtig in de stad, gebruiken als onderpand voor het lenen.

Tussen 1564 en 1634 werden reparaties (tapijten, daken, metselwerk) bevestigd, maar het kasteel ging achteruit. In 1587 werd zijn garnizoen versterkt tegen de protestantse dreiging: het lage hof, de ophaalbrug, de wachttoren en de kanonneerboot werden hersteld. De Dertigjarige Oorlog (1618 De stenen worden dan gebruikt om het dorp beneden te bouwen.

Vandaag de dag zijn er slechts bescheiden muren in het westen, waaronder de 13 meter hoge kerkertoren, in het prachtige Romaanse apparaat. De site is eigendom van de Nationale Forestry Board en wordt onderhouden vanwege zijn historische en landschapswaarde, gedomineerd door het Pierre-Percéemeer, wat zijn romantische karakter versterkt. De overblijfselen herinneren feodale strijd en middeleeuwse militaire architectuur in Lotharingen.

Externe links