Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Saint-Ouen, gelegen in Saint-Ouen-sur-Seine in Île-de-France, is een emblematisch monument van het 1e kwart van de 19e eeuw. Het is gebouwd onder de Restauratie en vervangt een 17e-eeuws kasteel gebouwd door Antoine Lepautre voor Joachim Seiglières de Boisfranc, hoofd van Financiën van Lodewijk XIV. Dit eerste kasteel, versierd met een oranjerie gedecoreerd door Bon Boullogne, was een luxe ontvangstplaats voor het hof, vooral voor Monsieur, broer van de koning. Het werd vervolgens gewijzigd door de Markiezin de Pompadour, die een koninklijk appartement creëerde en de gemeenten herstructureerd onder de waarschijnlijke leiding van Angel-Jacques Gabriel.

In 1811 werd het landgoed overgenomen door Vincent Potocki, vervolgens door Louis XVIII in 1816. De laatste liet het verwoesten om het huidige neo-palladiaans kasteel te bouwen, ontworpen door Jean-Jacques-Marie Huvé. De koning ondertekende de Verklaring van Saint-Ouen op 2 mei 1814, waarbij hij de monarchie herstelde en bepaalde revolutionaire vrijheden erkende. Het kasteel werd vervolgens geschonken aan zijn favoriete gravin Cayla, die het in 1823 inhuldigde met weelderige meubels en decors, gemaakt door gerenommeerde ambachtslieden als Pierre-Antoine Bellangé en François Gérard.

Na de dood van de gravin in 1852 werd het kasteel veranderd in een renbaan, daarna in een fabriek en een militair ziekenhuis tijdens de Eerste Wereldoorlog. De gemeente is in 1958 opgericht en heeft nu een museum van lokale geschiedenis en een serre. Het heeft in 2019 een historisch monument gemaakt, het behoudt uitzonderlijke interieurdecoraties, zoals de eetkamer met het walnoot vergrootglas en de woonkamer ter herdenking van de Saint-Ouen Verklaring. Zijn originele meubels, overgebracht naar Lorraine, wordt weer in dienst genomen.

Het huidige kasteel, vierkant met symmetrische gevels, stijgt op drie niveaus. De begane grond, gewijd aan recepties, behoudt bijna zijn oorspronkelijke inrichting, terwijl de bovenste verdiepingen, hoewel gewijzigd, houden een leesbare indeling. Het park, ooit uitgebreid tot de Seine, is gefragmenteerd door industrialisatie en verstedelijking, maar het kasteel blijft een belangrijke getuigenis van de architectuur en de politieke geschiedenis van de Restauratie.

Onder de opmerkelijke gebeurtenissen verwelkomde het kasteel in 1973 de Vietnamese delegatie voor het vredesakkoord van Parijs. Meer recentelijk diende het als een back-end basis voor de Braziliaanse Olympische delegatie tijdens de Spelen van Parijs 2024 en benadrukte het zijn rol in de hedendaagse geschiedenis.

Externe links