Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Sous, ook wel Château de la Vallée of Aval genoemd, is een 17e-eeuws landgoed gebouwd in 1653 door Philippe de Montigny, gouverneur van Dieppe, op de fundamenten van een 13e-eeuws middeleeuws gebouw. Dit eerste kasteel, waarvan er nog steile gewelven zijn, had de onderhandelingen over het Verdrag van Brétigny in 1360 tussen Frankrijk en Engeland kunnen organiseren. De archieven ontbraken om zijn band met de familie Laval te bevestigen, hoewel zijn naam kon getuigen. De site, omgetoverd tot een jacht- en visgebied, neemt het architectonisch model van het Château de Montigny in de Yonne, eigendom van dezelfde heer.

In de 18e eeuw, het kasteel, geërfd door Guillaume de Montigny, behield zijn cynetische gebruik, terwijl beschutting een rijk beboste woonkamer, waarschijnlijk gebouwd door lokale ambachtslieden tijdens de revolutie. Het park, verdeeld in openbare en particuliere gebieden, is de thuisbasis van diverse wilde dieren en watersystemen die een vijver genaamd het Kanaal leveren. In 1987 werden zijn gevels, daken en interieurhouten geclassificeerd als historische monumenten. Het landgoed, verkocht in de jaren negentig aan een individu, blijft gedeeltelijk geëxploiteerd als graanboerderij, terwijl het openbare park organiseert lokale evenementen.

Het kasteel is geassocieerd met legendes van Tempeliers, die onderaardse wezens oproepen die de Sours Commanderie verbinden met de kathedraal van Chartres, hoewel geen archeologisch bewijs hen bevestigt. Het park, georganiseerd in sterren steegjes rond een centrale open plek ("de Maan"), diende als decor voor revolutionaire festivals in de jaren 1980. Vandaag bezoekt hij van juni tot september, het mengen van architectonisch erfgoed, behouden natuur en sporen van een turbulente geschiedenis, van middeleeuwse oorlogen tot de Franse Revolutie.

Opeenvolgende eigenaren, zoals de markies de Rozières in de 20e eeuw, markeerden zijn geschiedenis, terwijl de stad Sous nu het onderhoud van het openbare park beheert. Het privégedeelte, links in het wild, contrasteert met de aangelegde ruimtes, waar gazons, vijvers en bossen zijn de thuisbasis van opmerkelijke biodiversiteit. De ansichtkaarten gepubliceerd tussen 1918 en 1938 getuigen van de vroege toeristische attractie, tussen het historische geheugen en het landelijke leven.

Externe links