Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Beauvais Castle, gelegen in Lussas-et-Nontronneau in de Dordogne, is een emblematisch monument van de groene Perigord, gebouwd in de 2e helft van de 16e eeuw. Het presenteert zich als een groot vierkant gebouw, geflankeerd door twee ronde torens met mâchicoulis, die een smalle vallei domineren nabij het dorp Lussas. Dit kasteel, een voormalige edelenhol afhankelijk van de Templar Commanderie du Soulet (Grand-Brassac), illustreert een archaïsche architectuur typisch voor de regio. Een imposante dovecote en een overdekte put, met een plaatdak, completeren dit seigneuriale ensemble, getuige het historische en functionele belang ervan.

Het nobele hol werd genoemd in 1450, maar de belangrijkste bouwcampagne vond plaats tussen 1533 en het einde van de zestiende eeuw, onder de impuls van de families van Conan en Faure de La Roderie, baronnen van Saint-Martial-de-Valette. Deze heren, afstammelingen van Jean Faure dit Baillot, een ijzeren koopman van Nontron, vormden het huidige kasteel. Binnen, alleen de kelders, vooral de oude keuken, houden sporen van de primitieve verdeling. De ronde torens, uitgerust met ronde kraaipaden en schietgaten, herinneren zich zijn aanvankelijke defensieve rol.

In de 18e eeuw veranderde het kasteel meerdere malen van hand door erfenissen en verkopen. Catherine des Cars, opeenvolgende weduwe van drie edelen (Alain du Faure, Pierre de Bonneval, Charles de Rochechouart), laat het landgoed na aan zijn nicht Gabrielle des Cars, Marquise de Saint-Projet. Toen hij in 1760 zonder afstammelingen overleed, echote het kasteel zijn peetzoon Gabriel de La Ramière, de laatste baron van Nontron, die hem in 1762 verkocht aan Arnaud Souc du Plancher de La Garelie en zijn vrouw. De eigenaren volgden elkaar, waaronder families als Robin, Callandreau of Hériard, tot de huidige overdracht aan de nakomelingen van de families Maillard en Capbern-Gasqueton.

Het Château de Beauvais, gedeeltelijk genoemd als een historisch monument in 1973, werd in 2011 uitgebreid met alle buitenkanten, de duiventoren, de put, en bijgebouwen. Deze site, gekoppeld aan de Tempeliers en seigneursgeschiedenis van de Périgord, heeft ook geïnspireerd literatuur: het verschijnt onder de naam Beaulignac in de roman Monsieur de Puyloubard (1926) van Isabelle de Pindray d'Ambelle. Vandaag de dag blijft er een belangrijke architectonische en historische getuigenis van de regio, waarbij middeleeuwse en Renaissance erfgoed wordt gemengd.

Externe links