Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Bridoré, 200 meter ten zuiden van de kerk Saint-Roch de Bridoré (Indre-et-Loire), is een oud fort van de 14e en 15e eeuw. Bijgenaamd om geen enkele reden het kasteel van Barbe-Bleue, werd het gebouwd op de site van Breuil-Doré, aan de oorsprong van het dorp. De vroege vesting, verbonden met de familie van Sainte-Maure, werd herbouwd onder Karel V de wijze voor Marshal John I Le Meingre, bekend als Boucicaut (1310-1368), vervolgens door zijn zoon John II (1366-1421), beide Marshals van Frankrijk. Het landgoed ging vervolgens door naar de Boucicauten, daarna naar de Batarnays, waarvan Imbert (1438-1523) de kerker ophief tot 30 meter.

In de 16e eeuw ontwikkelde René de Batarnay, kleinzoon van Imbert, een prototype caponnier, een sleutelelement van de gebastioneerde vestingwerken. In 1641 verwierf de markies Charles de Boursault Bridoré, waarna hij doorging aan zijn dochter Anne-Louise, die hem in 1717 aan de nonnen van Beaulieu gaf. Verkocht als nationaal goed bij de Revolutie, bleef hij tot vandaag in dezelfde familie. Een historisch monument in 1911, het onderscheidt zich door zijn unieke verdedigingssysteem: behuizing met machicoulis toren, vijfhoekige kapongat sloten, en kerker-logis verbinden hoge en lage binnenplaats.

Het kasteel, nooit belegerd, behoudt opmerkelijke overblijfselen: een oven met een 14e eeuwse hypocause (bad van stoom en sanitair), een kapel zonder kluis, en fragmentaire fresco's. Recente restauraties (2021) hadden betrekking op de counterscarp muur en een caponière. Tegenwoordig, bewoond door de afstammelingen van de schilders Simone Lefèvre en Pierre Mouveau, die zorgden voor het behoud ervan, combineert het middeleeuwse militaire architectuur en renaissance innovaties, zoals de valse krijt toegevoegd rond 1590.

Externe links