Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Souys Castle, gelegen in Saint-Menoux in Allier, werd gebouwd in het 3e kwartaal van de 17e eeuw (circa 1655-1656) door Pierre Gaudon, schildknaap en heer van de koning, op landgoed dat eigendom is van zijn familie sinds 1375. Het gebouw, traditioneel toegeschreven aan Jules Hardouin-Mansart, vervangt een oud landgoed ("Vieux Souys") en onderscheidt zich door zijn symmetrische plan, voorvleugels en leisteen daken. De ereplaats, toegankelijk via een ionisch portaal, herbergt een rotunda kapel met barokke decoraties (goud altaar, koepel) en een wachthuis. In het oosten, de boerderij omvat commons, schuren, broodovens en boerderijen, tonen haar agrarische en residentiële rol.

De legende combineert het kasteel met Madame de Montespan, de favoriet van Lodewijk XIV, die er in 1700 (en misschien in 1668) zou hebben verbleven tijdens zijn kuren in Bourbon-l Hoewel het landgoed voor de Gaudons werd gebouwd, werd het in 1692 overgedragen aan Jacques Faverot, daarna aan nobele families zoals de Amyot (1720-1775) en de Saint-Romans, die het bewaarde ondanks de revolutie. In de 19e eeuw werd het eigendom van de bourgeois Thomas familie, die het omvormde tot een secundaire woning en moderniseerde het huis in 1872 via architect Jean-Bélisaire Moreau, medewerker van Viollet-le-Duc. Het kasteel, gedeeltelijk geclassificeerd in 1952, herbergt dan koninklijke wandtapijten van Beauvais (nu uitgestorven).

In 1948 verkocht aan de stad Bobigny (Seine-Saint-Denis), dient het kasteel Souys nu als een kindervakantiecentrum, wat de overgang markeert van een landgoed naar een collectief erfgoed. De architectuur, het combineren van classicisme en barokke elementen (bossages, ionische hoofdsteden), weerspiegelt Mansart's invloeden, terwijl de geschiedenis gekruist met figuren als Montespan of Thomas illustreert zijn sociale en culturele rol door de eeuwen heen. De gemeenten, de kapel en de grote poort (MH registranten) herinneren aan het dubbele gebruik: aristocratische residentie en boerderij.

De bronnen noemen ook interieurveranderingen in de 19e eeuw, waaronder het verdwijnen van zilveren wandtapijten met mythologische taferelen (Diane, Endymion), glas-in-loodramen en een altaarschildering van de kapel. Het landgoed, teruggebracht tot 200 hectare in 1849, ooit uitgebreid over 700 hectare onder de Amyot. De familie Thomas, industrieel en ingenieur, organiseert het gezin daar tot 1945, voordat het wordt overgebracht naar een gemeente in Frankrijk, die zijn eigentijdse lot bezegelt.

Externe links