Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Dampierre, gelegen in de huidige gemeente Val de Drôme (Calvados, Normandië), is een gebouw van de 1e kwart van de zeventiende eeuw, herbouwd door Hervé IV de Longaunay op de basis van een middeleeuwse constructie waarvan blijft gracht en fundamenten van torens. Deze goede vriend van Marshal Matignon, luitenant-generaal van Hendrik IV, stierf in 1590 in de Slag bij Ivry. Zijn zoon Jean de Longaunay, militair intendant van Saint-Lô en leagueur, erfde het landgoed, opgericht als markiesat in de 17e eeuw. Tijdens de Revolutie werden het hoofdhuis en de gewone mensen vernietigd, waardoor slechts fragmentaire structuren werden achtergelaten.

De architectuur van het kasteel combineert kalksteen, baksteen en graniet, typisch voor de Italiaanse stijl. De porterie (17de eeuw), toegeschreven aan architect François Gabriel (voorzanger van de koninklijke Gabriels), en het koepeldak gerestaureerd na 1945, vormen een opmerkelijk decoratief ensemble. Deze elementen, geclassificeerd in 2000, contrasteren met het stenen massief en de stenen brug, herbouwd in de 19e eeuw (1810 voor de brug, 1850 voor een nieuwe zuidelijke woning). De middeleeuwse torens, gerenoveerd door Hervé de Longaunay, behouden hun bakstenen schelpen en dakramen.

In de 19e eeuw bezat de markies de Briges, toen zijn neef François Doynel de Sausserie (vanaf 1891) het landgoed voor zijn verminking tussen 1924 en 1927. Het kasteel, geregistreerd in 1928, onderging grote veranderingen in de jaren zeventig, gedeeltelijk veranderen van de oorspronkelijke structuur. De afwisselende materialen (rode steen van Troisgots, Caen kalksteen) herinneren aan andere werken van Gabriel, zoals de kastelen van Torigni-sur-Vire en Canisy, verbonden met de familie Matignon.

De huidige bescherming onderscheidt zich: het kasteel en de bijgebouwen (geregistreerd in 1928), en de porterie met de dovecote (in 2000 geclassificeerd). Deze laatste, oorspronkelijk gekoppeld aan de gebouwen van het hof van eer (bekend als "de kanonnen"), illustreert Gabriëls architectonische invloed. De dovecote, met 1.800 bewaarde bouten, en de deuropening naar drie deuren (charier en voetgangers) weerspiegelen de seigneurische fascist van de zeventiende eeuw, ondanks de revolutionaire verwoestingen en daaropvolgende veranderingen.

Externe links