Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Kerampuil, gelegen op minder dan een kilometer van het centrum van Carhaix-Plouguer in de Finistère, is gebouwd rond 1760 voor Charles-Robert de Saisy, Graaf van Kerampuil en adviseur van het parlement van Bretagne. Het gebouw, van een regelmatig plan, omvat een centraal huis lichaam en twee overvloeiende vleugels. Hij bleef in de familie van Saisy tot de Revolutie, waar hij verkocht werd als nationaal goed, voordat hij terugkeerde naar de Restauratie. In 1938 overhandigde de familie het aan de gemeente op voorwaarde dat het als ziekenhuis diende, waardoor het oorspronkelijke interieur verloren ging, met uitzondering van een houten trap met dubbele revolutie.

De kapel, opgericht in 1840 voor de burggraaf van Saisy, herbergt opmerkelijke elementen zoals een hoog altaar en een baldakijn uit de kapel van Ursulines van Carhaix. Het kasteel veranderde meerdere keren van eigenaar: eigendom van de stad in 1999, toen gekocht door de regio Bretagne in 2010. Het is sinds 1965 beschermd als historische monumenten voor zijn gevels en daken. Een grote restauratie, voltooid in 2021 voor 4,36 miljoen euro, maakte het mogelijk regionale kantoren en een conferentieruimte op te richten.

De site is beroemd voor het organiseren van het Festival des Vieilles Charrues, een historische knipoog op het "Festival of the Five Hundred Plows" georganiseerd in 1833 door Emmanuel Joseph de Seizy de Kerampuil ter bevordering van de lokale landbouw. Het landgoed omvat ook bijkomende gebouwen, zoals een stal, een conciërgehuis, en een accommodatiecentrum dat wordt beheerd door de vereniging ALES, die op weekdagen dienst doet als een Diwan middelbare school en in het weekend hosting voor wandelaars.

De naam Kerampuil komt van Bretonse ker een puil, wat betekent "abundance village." Het huidige kasteel verving een ouder gebouw, gelegen 400 meter zuidwest, bewoond in de 16e eeuw door lokale notabelen zoals Gilles de Kerampuil, canon van Saint-Trémeur. De familie van Saisy, eigenaar van de site sinds de 14e eeuw, markeerde de geschiedenis van de site tot zijn definitieve verwijdering in de 20e eeuw.

Externe links