Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Lanquais, gelegen in de Perigord paars in de Dordogne, onderscheidt zich door zijn architectonische dualiteit: een 15e eeuws middeleeuws huis, ontworpen voor defensie, en een renaissancevleugel geïnspireerd door het Louvre, toegevoegd in de 16e eeuw. Deze juxtapositie weerspiegelt de politieke en artistieke overgangen van die tijd, met uitgesproken Italiaanse invloeden. De bijnaam 'Louvre unfinished du Périgord' komt voort uit zijn gelijkenis met de Lescot-vleugel, hoewel slechts een derde van het oorspronkelijke project werd uitgevoerd.

Het gebouw van het kasteel beslaat eeuwen, van een 13e eeuws fort van de familie van Mons, tot grote transformaties in de 16e eeuw. In 1460, Jean de La Cropte, vergezeld door de koning van Frankrijk na het ondersteunen van de Engelsen, richtte de achthoekige toren op de ruïnes van een verbrande kerker. Het kasteel kwam vervolgens in handen van de La Tour d'Auvergne, een familie verbonden met de Medici en de kroon, via het huwelijk van Marguerite de La Cropte met Gilles de La Tour in 1531. Hun zoon, Galliot de La Tour, ondernam tussen 1561 en 1574 de bouw van de Renaissance vleugel, met architect Pierre Souffron, om zijn katholieke trouw te tonen in een gebied gewonnen door het protestantisme.

De geschiedenis van het kasteel wordt gekenmerkt door religieuze en politieke conflicten. Henri de La Tour d'Auvergne, protestantse en toekomstige hertog van Bouillon, assiège Lanquais met vijf kanonnen, trekken 200 ballen en onderbreken van het werk. Toch werd het kasteel een symbool van de macht: Henri IV genaamd Henri de La Tour admiraal van Frankrijk (1592), daarna Marshal (1594). De monumentale schoorstenen, in opdracht van Italiaanse ambachtslieden door Henri en zijn vrouw Elizabeth de Nassau in 1600, getuigen van deze fascist. Na 1623 werd het kasteel, geërfd door Frédéric-Maurice de Bouillon, geleidelijk verwaarloosd voordat het werd verkocht aan de hertog van Antin in 1732.

Het kasteel heeft in 1942 een historisch monument om zijn centrale lichaam en gangpad van abalone, en vervolgens ingeschreven in 2010 om zijn bijgebouwen en behuizing, behoudt intacte elementen: plafonds, timmerwerk en gesneden open haarden van de zestiende eeuw. Zijn oorspronkelijke plan, geïnspireerd door de koninklijke woningen, was om zijn huidige grootte te verdubbelen, met een groot huis lichaam geflankeerd door paviljoens. De renaissance gevels, ritmisch door kettingen en pedimenten, contrasteren met middeleeuwse mâchicoulis, illustreren de evolutie van smaken en technieken.

Vóór de 15e eeuw was de plaats achtereenvolgens de thuisbasis van een bisschopswoning (Xe XIIe eeuw), een houten palissade (XI eeuw), toen een stenen fort (XIII eeuw) eigendom van de bisschoppen van Périgueux en vervolgens de familie van Mons. In 1345 werd het kasteel door de Engelsen ingenomen tijdens de Honderdjarige Oorlog, voordat het werd herbouwd. Opgravingen suggereren ook prehistorische habitat, met de nadruk op de millenniumbezetting van de site. Vandaag is het kasteel een bezoek en biedt een unieke getuigenis van de architectonische en politieke veranderingen van de Périgord.

Externe links