Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Étienne de Cahors kathedraal, gelegen in het departement Lot in de regio Occitanie, is een belangrijk religieus gebouw waarvan de bouw van de 12e tot de 15e eeuw. Het werd gebouwd uit de 12e eeuw om het overblijfsel van het Heilig Haar te huisvesten, terug gebracht uit het Heilige Land door Géraud de Cardaillac. De architectuur combineert romaanse elementen, zoals koepels op hangers geïnspireerd door Byzantijnse kunst, en gotische toevoegingen, vooral in het koor en de westerse gevel. De kathedraal werd in 1862 uitgeroepen tot historisch monument en werd in 1998 uitgeroepen tot UNESCO-werelderfgoed.

De geschiedenis van de kathedraal blijft deels raadselachtig, met debatten tussen historici over de precieze bouwdata. Een eerste kathedraal zou al in de zevende eeuw bestaan, meerdere malen verwoest en herbouwd zijn, met name na de invasies van Sarrasin (732) of de Karolingische conflicten. In de 12e eeuw, onder de impuls van bisschop Géraud van Cardaillac en met de steun van paus Urban II, werd een nieuwe kathedraal opgericht, waarvan het hoge altaar in 1119 werd gewijd door paus Calixte II. Het werk duurde tot de 15e eeuw, met grote gotische aanpassingen in de 13e eeuw, zoals de verhoging van de abside en de toevoeging van zijkapellen.

De kathedraal herbergt artistieke schatten, waaronder gotische muurschilderingen herontdekt in de 19e eeuw, zoals die van de westerse koepel die de steniging van St Stephen vertegenwoordigt, of die van de narthex illustraties scènes van Genesis (1316-1324). De noordelijke poort, gekerfd rond 1140, is een Romeins-gotische meesterwerk dat de Hemelvaart van Christus en het martelaarschap van St. Stephen voorstelt. In de 15e eeuw werd het flamboyante klooster herbouwd en werden kapellen als Notre-Dame of Saint-Gausbert toegevoegd, die de verrijking van het gebouw na de Honderdjarige Oorlog weerspiegelden.

In de 19e eeuw werden grote restauraties uitgevoerd, met name door de architecten Paul Abadie en Victor Tourrette, die middeleeuwse schilderijen maakten en de abside herbouwden. De kathedraal was ook onderhevig aan controversiële veranderingen, zoals de wanding van de noordelijke poort in 1732, heropend in 1862. In de 20e en 21e eeuw hebben restauratiecampagnes zijn erfgoed behouden, zoals de hedendaagse glas-in-loodramen van Gérard Collin-Thiébaut die in 2013 zijn geïnstalleerd, of de restauratie van de d'axe kapel voor de 900ste verjaardag van de wijding van het hoge altaar.

De kathedraal wijk, gevormd rond het gebouw, omvat canoniale gebouwen zoals het gotische klooster (1497-1504), de kapel Saint-Gausbert, en de zolder van het hoofdstuk, getuigen van de middeleeuwse kerkelijke organisatie. De kathedraal, zowel een fort als een bedevaartsplaats, illustreert de architectonische en spirituele evolutie van Quercy, tussen Byzantijnse invloed, Gregoriaanse hervorming en jacquaria. Het schilderde decor, glas-in-lood ramen en relikwieën, zoals de Sainte Coiffe, maken het tot een emblematisch monument van het Franse religieuze erfgoed.

Toekomst

De kathedraal Saint-Étienne is een van de 71 monumenten en sinds 1998 zijn 7 delen van paden ingeschreven op de UNESCO Werelderfgoedlijst onder de officiële titel "Chemins de Saint-Jacques-de-Compostelle en France.".

Het is op weg naar Via Podiensis, of "Voy du Puy," van Puy-en-Velay naar het Baskische dorp Ostamat, waar het zich aansluit via Turonensis en via Lemovicensis kort daarvoor verzameld.

Externe links