Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Notre-Dame kathedraal in Grenoble, gelegen in een dicht deel van het centrum, vindt zijn oorsprong in de vierde eeuw met de bouw van een vier-absid Baptisterium, herontdekt in 1989 tijdens archeologische opgravingen. Deze Baptisterie, verlaten rond de 10e eeuw, getuigt van de oude christelijke aanwezigheid op deze site, vlakbij de Romeinse wallen van Cularo (voormalige naam van Grenoble). Het huidige gebouw, herbouwd uit de 10e eeuw, maakt deel uit van een groot episcopaal complex, waaronder het bisdom, de kerk van Saint-Hugues (voorheen gewijd aan Saint Vincent), en een klooster dat dienst doet als necropolis voor de dolfijnen van Wenen, zoals Guigues IV en Guigues V.

In de Middeleeuwen nam de kathedraal een dubbel plan aan, dat kenmerkend was voor de vroege christelijke eeuwen, met een asymmetrisch schip en lage zijden die in de 15e en 16e eeuw opnieuw werden ontworpen. De klokkentoren, gebouwd in de 13e eeuw in baksteen op een stenen basis, domineert de Place Notre-Dame. De kerk van Saint-Hugues, grenzend aan de kathedraal, behoudt pre-Romeinse elementen en een 19e-eeuwse glas-in-lood raam illustreren de ontmoeting tussen Saint Hugues en Saint Bruno in 1084, oprichter van de Chartreux. Dit systeem van tweelingkerken, zeldzaam in Europa, duurt tot vandaag.

De kathedraal onderging grote veranderingen in de 17e en 19e eeuw, zoals de verhoging van de stenen bogen of de onderdrukking van de stands door architect Alfred Berruyer (1861-1864). In 1862 werd er een historisch monument opgericht, dat zijn omgeving veranderde door verstedelijking en de komst van de tram (1899, toen 1990). In 1989 werd de ontdekking van de PaleoChristian Baptisterie opnieuw interessant voor de site, die sindsdien was geïntegreerd in het Museum van de Oude Bisschop. Het koor, versierd met een flamboyante gotische ciborium (1455) en een hedendaags meesteraltaar (2008), herbergt ook kunstwerken zoals schilderijen van Jean André (18de eeuw).

De kathedraal verwelkomt in 2012 overblijfselen van Johannes Paulus II en dient als uitvaartplaats voor bisschop Louis Dufaux in 2011. Zijn klooster, gedeeltelijk verwoest in de 19e eeuw, behoudt slechts één vleugel gerestaureerd in 2014. Recente archeologische opgravingen hebben ook overblijfselen van de Romeinse wallen en middeleeuwse kuilen in de aangrenzende tuin onthuld. Tegenwoordig combineert het gebouw religieuze, erfgoed en stedelijke functies, met directe toegang tot Saint-Hugues kerk en een archeologische crypte die toegankelijk is voor het publiek.

De geschiedenis van de kathedraal is verbonden met historische figuren zoals de Knight Bayard (obsecus in 1524), Stendhal (gedoopt in Saint-Hugues in 1783), of Abbé Pierre, dominee in 1942. Zijn hoofdstuk, genoemd in 1040, werd ontbonden in de Revolutie voordat hij kort werd gereconstitueerd in 1803. De interieurdecoraties, waaronder 19e eeuwse fresco's en glas-in-loodramen zoals die van Alexander Debelle, weerspiegelen de opeenvolgende stilistische toevoegingen, van de roman tot de flamboyante gotiek.

De kathedraal wordt architecturaal onderscheiden door zijn gewelfde bakstenen, zijn dissymmetrische zijkapellen (zoals die van het Heilig Hart, herbouwd in 1870) en zijn versterkte 14e eeuwse bed, zichtbaar vanuit de tuinen van het oude bisdom. Deze laatste, gebouwd in 1680 door kardinaal Le Camus, herbergt nu het oude bisschopsmuseum, met de opgravingen van de site. De kathedraal blijft een symbool van het Grenobles erfgoed, het mengen van religieuze geschiedenis, archeologie en stedelijk leven.

Externe links