Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het tabaksfermentatiecentrum in Benfeld is een industrieel gebouw gebouwd in het derde kwartaal van de 19e eeuw (1853-1855) ter vervanging van een oud episcopaal kasteel, dat onvoldoende is geworden voor de behoeften van de tabaksbestrijding. Dit kasteel, dat in 1811 werd overgenomen door de overheid, werd aanvankelijk gebruikt als een storting voordat het werd vernield om plaats te maken voor een modern complex. Het nieuwe gebouw, ontworpen door architect André Weyer, werd gebruikt om lokaal geoogste tabak op te slaan en te bereiden voordat het werd verplaatst naar de Obernai fabriek. De architectuur, gekenmerkt door een vierhoek met centrale binnenplaats en gevels in roze en baksteen zandsteen, weerspiegelt zowel een utilitaire als monumentale functie.

Beschadigd door een brand in 1918 werd de site gerestaureerd met kleine aanpassingen, zoals het vervangen van leisteendaken door houten tegels en palen door beton. In 1988 werd de industriële activiteit definitief stopgezet, toen de stad Benfeld de gebouwen kocht en ze in dat jaar voor historische monumenten registreerde. Tegenwoordig getuigt het complex, bestaande uit een voorbereidend gebouw en een administratief paviljoen, van de Elzasse industriële geschiedenis van de tabaksteelt.

De site is onderdeel van een oude lokale traditie: zodra het tabaksmonopolie werd opgericht, herbergde Benfeld een speciale winkel, die eerst in het kasteel van de bisschoppen van Straatsburg werd geïnstalleerd. De bouw van het fermentatiecentrum in 1853-1855 betekende een modernisering van de infrastructuur, aangepast aan de opkomst van de regionale tabaksproductie. De gevels en daken van het complex en het administratieve paviljoen werden beschermd bij decreet van 20 december 1988, waarbij hun erfgoedwaarde werd benadrukt.

De architectuur van het centrum, sober maar elegant, combineert functionele elementen (gesloten binnenplaats, meerdere niveaus) en decoratieve elementen (roze zandsteenstroken, baaien in het midden). Deze mix van steen en steen, typisch voor de 19e eeuwse industriële gebouwen, maakt het een opmerkelijk voorbeeld van het technische erfgoed van de regio Groot-Oost. De site, nu gemeenschappelijke eigendom, zou het onderwerp kunnen zijn van conversieprojecten, zoals vermeld in de universitaire studies (bijvoorbeeld de memoires van Patrick Zink, 1996).

Externe links