Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kapel van Saint-Nicodemus, gelegen in Pluméliau in Morbihan, is ontstaan in twee lokale legendes. De eerste vertelt dat een verschijning van de heilige Nicodemus de bewoners zou hebben geleid naar een moerasachtige site, gekenmerkt door de stop van ossen vrijgegeven in vrijheid. De tweede roept een ex-voto op van de Vrouwe van Kerveno, die een kapel belooft op de plaats waar ze haar man terug zou vinden uit de oorlog. Deze verslagen, hoewel symbolisch, illustreren het spirituele en gemeenschapsanker van het monument.

De kapel is sinds 1910 geclassificeerd als historische monumenten met haar omheining en fonteinen. Het heeft een opmerkelijke architectonische eenheid, voornamelijk daterend uit de 16e eeuw (1520 Alleen de toren, met een pijl van 46 tot 48 meter omhoog, lijkt licht achter (circa 1550). Het is de thuisbasis van een 1507 bronzen klok genaamd Guillemette, aangeboden door de nobele Guillemete van Yvernay. Een trap van 110 treden, gehuisvest in een aangrenzende toren, leidt naar deze iconische klokkentoren.

In het interieur bevindt zich een 17e-eeuws polychroom altaarstuk van Olivier Martinet, in opdracht van het rectoraat Toussaint Cormier (1649 Dit altaarstuk vertegenwoordigt de heilige Nicodemus die het lichaam van Christus ontvangt, omringd door de heiligen Gamaliel en Abibon. Twee andere altaarstukken, gewijd aan Petrus, Sint Isidore, Onze-Lieve-Vrouw van Lorette en Sint-Jan, verrijken de transepten. De houtsneden, gesneden en gedateerd 1539, dragen de namen van de donoren en ambachtslieden, waaronder Jean Le Layec en Lois de Kerveno, rector van de periode.

De fonteinen, in Pontivy leukograniet, dateren uit 1608 en 1790. De eerste, flamboyante gotische stijl eert Saint Nicodemus en zijn metgezellen, terwijl de tweede, gewijd aan Saint Cornély, ossen beschermt tegen epidemieën. Deze fonteinen speelden een centrale rol in de vergeving, waar de gelovigen geschoren en gewassen om zich te beschermen tegen ziekte. Dierenoffers (kalveren, lammeren) werden geveild voor de armen, en de priester gedeeld brood, boter en cider.

De sacristie (1649) en het huis van de kapelaan (begin achttiende eeuw) completeren het geheel. De gratie, beschreven door Gustave Geffroy in 1905, gemengde dierlijke processen, veilingen en vreugdevuur, weerspiegelt de fusie van religieuze overtuigingen en Bretonse landbouwpraktijken. De wapenschilden van donorfamilies, zoals het Rimaison en Guengat, herinneren aan het belang van lokale elites bij het bouwen en onderhouden van de plaats.

Externe links