Eerste bouw Xe siècle (≈ 1050)
Nef en apse in schalie, boog in cul-de-four.
1378
Uitbreiding van het schip
Uitbreiding van het schip 1378 (≈ 1378)
Westwaarts uitbreiding, hergebruik van gegraveerde stenen.
6 octobre 1976
Historisch monument
Historisch monument 6 octobre 1976 (≈ 1976)
Bescherming van de kapel en fresco's.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen historische actoren.
Oorsprong en geschiedenis
De Notre-Dame-des-Neiges kapel in Brando, genoemd als een historisch monument, heeft twee verschillende bouwfasen. De oorspronkelijke staat, daterend uit de 10e eeuw, omvatte een uniek schip en een halfronde apse gebogen in cul-de-four, gebouwd in kleine schalie kalksteen apparatuur. Deze elementen, die vandaag nog steeds zichtbaar zijn, getuigen van een vroeg-romaanse architectuur aangepast aan lokale bronnen.
In 1378 breidde een campagne van werk het schip naar het westen uit en verdubbelde bijna zijn lengte. Deze extensie behoudt hetzelfde schist metselwerk, maar bevat een versterkte ketting. De westerse gevel, versierd met een monolithische achterwerk gegraveerd met geometrische motieven en een naakt tympanum, hergebruikt gesneden kalksteen platen uit de oude gevel, vernietigd. Deze hergebruiken suggereren een verlangen om oudere decoratieve elementen te bestendigen.
Interieur huizen 14e eeuwse fresco's, hedendaagse van de tweede fase van de bouw. In tegenstelling tot het verlengde schip illustreert L-abside, onveranderd vanaf de 10e eeuw, de evolutie van liturgische technieken en behoeften over bijna vier eeuwen. De kapel wordt geassocieerd met een aantrekkelijke Pisaanse kapel, ook geclassificeerd, het benadrukken van het belang ervan in de lokale religieuze erfgoed.
De indeling bij decreet van 6 oktober 1976 beschermt het gehele gebouw, inclusief de muurschilderingen. De kapel, eigendom van Brando, belichaamt een architectonisch erfgoed dat romaanse eenvoud en late gotische verrijkingen combineert, typisch voor de geïsoleerde maar strategische Corsicaanse gebouwen in de middeleeuwse parochieorganisatie.