Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kapel van Saint Cado, gelegen op het gelijknamige eiland in de rivier d'Étel in Belz (Morbihan), heeft zijn oorsprong in de zesde eeuw, toegeschreven door traditie aan Saint Cado, een Welshe monnik. Na de Normandische invasies werd het klooster in de 11e eeuw gerestaureerd, zoals blijkt uit de handvesten (1009, 1058/1084). In 1089 vestigde hertog Alain Fergent het establishment aan de abdij van Sainte-Croix de Quimperlé, die zijn winst tot aan de revolutie behield. Het huidige Romaanse gebouw dateert voornamelijk uit de 12e eeuw, met een drie-spanige schip, een halfronde apsis, en hoofdsteden gesneden met planten en geometrische motieven.

In de 16e eeuw werd de westelijke gevel opnieuw ontworpen met de toevoeging van een deur in mand handvat en een gesneden brace. Uit de archieven blijkt dat vanaf de 17e eeuw geen enkele monnik de plaats bezet: een priester die in het Heilige Huis woont organiseert nu de bedevaart. Tijdens de Revolutie werd de kapel verkocht als nationaal eigendom aan Vincent Lorho, die het intact in de parochie herstelde. In de 19e eeuw werden uitbreidingen uitgevoerd (heiligheid naar het noordoosten, kapel zuiden in 1842), en een stenen klok werd opgericht.

De restauraties van 1959 en 1960 brachten de overblijfselen van de Romeinse bellet aan het licht, inclusief zuilen met prismatische hoofdsteden. De kapel herbergt opmerkelijke meubels: een 17e-eeuwse pietà, een houten stand van de 15e tot 16e eeuw, en de Bed van Saint Cado, een stenen altaar gekoppeld aan rituelen van helende doofheid. Gerangschikt een historisch monument in 1925, het bestendigt een jaarlijkse gratie op de 3e zondag van september, gekenmerkt door het offeren van witte kippen, een traditie die nog steeds leeft vandaag.

De architectuur onthult middeleeuwse transformaties, zoals de aanpassing van het frame voor een dak met twee ruiten, waarschijnlijk het verwijderen van hoge ramen. De huidige glas-in-lood ramen, gemaakt in 1960 door Hubert de Sainte-Marie, vervangen oude baaien. De site, gekoppeld aan de legende van Saint Cado en de lokale maritieme geschiedenis (ex-voto van drie masten), illustreert het religieuze en culturele erfgoed van Breton.

De kapel bewaart ook geschreven sporen, zoals het grafschrift van Marguerite Templier (1735), weduwe van Jean Rohu, pionier van de sardinepersen van Saint Cado, begraven in 1707. Deze elementen onderstrepen haar rol zowel spirituele, economische (pilgrimage, havenactiviteiten) als gedenkteken voor de gemeenschap van Belz.

Externe links