Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het aquaduct van Luynes is een voormalige Gallo-Romeinse brug-aqueduct gelegen in het departement Indre-et-Loire, in de regio Centre-Val de Loire. Met de Five-Mars stapel, wordt het beschouwd als een van de meest emblematische Romeinse monumenten in het departement, ondanks de bescheiden afmetingen. Het is een van de best bewaarde oude aquaducten in Noordwest-Frankrijk. Hoewel genoemd in publicaties sinds de zeventiende eeuw, zijn eerste volledige studie dateert uit 1966, gevolgd door recent werk in het begin van de 2000s, waaruit nieuwe vragen over zijn chronologie en functie.

De eerste luchtweg was een vallei van ongeveer 500 meter, waarvan 270 meter vandaag de dag nog zichtbaar is, bestaande uit vierenveertig batterijen, waarvan negen door acht opeenvolgende bogen zijn verbonden. De ondergrondse route, langer dan een kilometer, blijft gedeeltelijk hypothetisch, hoewel luchtfoto's en punt archeologische ontdekkingen suggereren dat het bestaan ervan. De eindbestemming van het vervoerde water, evenals de exacte bronnen die het voedden, zijn niet formeel geïdentificeerd, hoewel de bron van de Zwarte Pius wordt beschouwd als een van de belangrijkste bronnen.

De bouw van het aquaduct lijkt in verschillende fasen te zijn uitgevoerd, met renovatiecampagnes en architectonische aanpassingen die blijken uit de studie van de batterijen, gegroepeerd in vier afzonderlijke sets. Een continue muur, ontdekt in 2002 en 2003, zou het overblijfsel kunnen zijn van een vroeger aquaduct, wat ten minste twee opeenvolgende staten voor dit monument suggereert. De gebruikte materialen, zoals kalksteen en ongewoon grote terracotta, wijzen op lokale productie. Aquaduct zou oude gebouwen aan de kust van Luynes kunnen hebben gevoed, zoals de kust van de Clos de Sainte-Roselle of de Priorij van Saint-Venant, hoewel deze veronderstellingen niet worden bevestigd.

De resten van het meer, eigendom van Luynes, vertonen tekenen van achteruitgang ondanks recente restauraties. Batterijen zijn ingestort of gebogen, vanwege ondiepe funderingen in een natte kleigrond. Aquaduct is het onderwerp van talrijke studies sinds de 17e eeuw, met name door Félix Le Royer de La Sauvagere in 1770, Michel Laurencin in 1966, en meer recentelijk door Patrick Bordeaux, Jacques Seigne, en Jean-Philippe Chimier in het begin van de 2000. Dit onderzoek heeft bijgedragen tot een beter begrip van de architectuur, de lay-out en de rol ervan bij het leveren van water aan de oude stad Malliacum.

Malliacum, een oude stad die overeenkomt met de huidige Luynes, werd in de zesde eeuw genoemd door Gregory van Tours. De archeologische site toont een aanzienlijke concentratie van oude overblijfselen, wat de aanwezigheid van een secundaire agglomeratie of een uitgestrekt plattelandscomplex suggereert. Onder deze overblijfselen werden de priorij van Saint-Venant en de kust van de Clos de Sainte-Roselle, daterend uit de jaren 150/80, diepgaand bestudeerd. De pijpleiding kan deze gebouwen gevoed hebben, hoewel de ondergrondse route en de eindbestemming onzeker blijven. Lokale toponyms, zoals de Arenes of Villeronde, roepen onbevestigde veronderstellingen op over mogelijke oude circulaire gebouwen.

De chronologie van het aquaduct blijft onduidelijk in 2015, hoewel het wordt verondersteld tussen de tweede en vierde eeuw. Het lijkt te hebben gewerkt tot de 13e eeuw, met reparaties bewezen al in 919 tijdens de regering van Karel III de Eenvoudige. Recente studies hebben aangetoond architectonische verschillen tussen batterijen, suggereren verschillende fasen van de bouw of reparatie. Ondanks deze vooruitgang, blijven er veel vragen over de absolute datering, de exacte functie, en de gebouwen die het diende in het oude Malliacum.

Externe links