Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Ingrandes, gelegen in het departement Indre, werd waarschijnlijk gebouwd in de 11e eeuw op de ruïnes van een Romeins kasteel met uitzicht op de weg tussen Bourges en Poitiers. De strategische ligging, verdedigd door de vallei van de Anglin en sloten (nu verdwenen), maakte het tot een belangrijke vesting tijdens de honderdjarige oorlog. Bertrand du Guesclin, doorkruist de regio om Poitiers naar de Engelsen, snel in beslag genomen sterke plaatsen grenzend aan de Anglin, dan onder Aquitaine controle via Alienor d'Aquitaine.

Het kasteel, gereconstrueerd in de 14e en 15e eeuw, behoudt prominente architectonische elementen, zoals 1465 frames (inclusief de kras van een zware toren, herbouwd in 2005). Henri IV nam het over tijdens zijn campagnes tegen de League en bood aan Antoine d'Aloigny, seigneur van de White, als beloning voor zijn steun. De pepertorens werden afgekapt in de 17e eeuw, in overeenstemming met koninklijke decreten van 1626 gericht op het ontwapenen van de kluizen.

In de 18e eeuw bouwde Marie-Henriette d'Aloigny, verbannen uit Versailles voor intriges (genoemd door Saint-Simon), een huis en kerk in het dorp (1698). Verkocht in 1734 kwam het landgoed in handen van Claude Dupin, de grootvader van George Sand, voordat het tot de jaren zeventig als boerderij werd geëxploiteerd. De ruïnes, in 1982 overgenomen door Alain en Jacqueline Drouart, werden 35 jaar gerestaureerd: de kerker (1995), het huis van de 15e eeuw (1992) en een houten stud (2005), uniek in de regio.

De architectuur weerspiegelt het Philippische plan: circulaire kerker, vier hoektorens verbonden door courtines, en een centrale trap die de niveaus bedient. De site, geregistreerd bij de Historische Monumenten in 1987 (uitbreiding in 2020), herbergt nu gastenkamers en opent voor de publieke zomer, waardoor de herinnering aan de Drouart blijft bestaan. De overblijfselen omvatten behuizing muren, de ovale kerker, en 15e eeuwse gemeenten, aangevuld met een huis van de 17e tot de 19e eeuw.

De regio, aan de grens van Poitou en Berry, was een strategisch kruispunt uit de oudheid. Het kasteel, getuige van middeleeuwse conflicten en architectonische transformaties (moord aangepast aan vuurwapens, 19e eeuwse pierces), illustreert de evolutie van forten tot seigneuriale woningen. Dicht bij de abdij van Saint-Savin (UNESCO) en het natuurpark van de Brenne, maakt het deel uit van een erfgoed rijk aan romaanse gebouwen en vijverlandschappen.

Externe links