Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Marigny-sur-Ouche, ook bekend als Château fort Saint-Maurice, is een middeleeuws gebouw in ruïnes gelegen in Saint-Victor-sur-Ouche, in het departement Côte-d-Or. Gebouwd in het begin van de 16e eeuw door Christophe de Rochechouard, het staat op een rotsachtige spoor met uitzicht op de Ouche Valley. Zijn overblijfselen, alleen toegankelijk door een bospad, getuigen van een defensieve architectuur gekenmerkt door torens, een sloot en boogschieten.

Het fief van Marigny, een van de oudste in het hertogdom Bourgondië, werd genoemd in 584 toen koning Gonrand het aan de abdij van Saint-Bénigne schonk. Door de eeuwen heen veranderde hij meerdere malen van hand: hij ging in 1264 naar de Sires van Châtillon-en-Bazois in 1205 in de abdij van Saint-Seine, waarna hij in 1296 terugkeerde naar het hertogdom. In 1303 beval Robert II van Bourgondië zijn zoon Hugues hem nooit op te geven, maar hij werd uiteindelijk in 1360 verkocht aan Jacques de Vienne, heer van Longwy.

In de 15e eeuw was het kasteel eigendom van Claude de Montaigu, heer van Kouches, die het huurde. In de 17e eeuw was de seigneury van Marigny machtig en omvatte verschillende dorpen en gehuchtjes. Maar al in 1757 meldde een inventaris zijn staat van afbraak. In 1766 kocht Jean Paris de Montmartel het om zijn stenen terug te winnen en het kasteel van Barbirey te herbouwen. De overige ruïnes werden vernietigd tijdens de Revolutie.

De huidige overblijfselen omvatten een 16e eeuwse rechthoekige toren, overblijfselen van huis en kapel, evenals een zeshoekige dovecote. Een zoektocht in 1992 probeerde de site te consolideren, maar de vegetatie is sindsdien overgenomen. Het kasteel illustreert de evolutie van een dalende middeleeuwse vesting, gekenmerkt door veranderingen van eigenaren en progressieve vernietiging.

Architectureel volgt het kasteel de contouren van een rotsachtige spoor, met een muur van omheinde ruimte die dienst doet als steun op de lagere binnenplaats. De ingang, ooit beschermd door twee halfronde torens en een ophaalbrug, wordt nu vernietigd. De overige aartsères en torens geven een overzicht van het oorspronkelijke uiterlijk, terwijl de werkstenen van de rechthoekige toren duidelijk dateren uit de 16e eeuw.

Externe links