Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Bellevue Kasteel, voorheen bekend als de Belbèze of Bellovidere kastel, heeft zijn oorsprong in de Middeleeuwen als een vesting die een strategisch punt op de Tarn. De eerste rol was militair, gekoppeld aan de verdediging van een essentiële rivierovergang in de regio. De eerste vermelding dateert uit de 13e eeuw, tijdens de kruistocht van de Albigeois, toen zijn heren, Béranger en Gautier de Saint-Jean, het in 1248 aan de ontheemde inwoners van Montégut, wiens nabijgelegen kasteel werd vernietigd na het Verdrag van Meaux (1229) aanbood. Deze donatie maakt deel uit van een strategie van de graaf van Toulouse, Raymond VII, om conflicten te voorkomen tussen heren en de nieuwe bastide van Lisle-sur-Tarn, opgericht om deze bevolkingsgroepen te verplaatsen.

In de 13e eeuw kwam het kasteel onder controle van Alphonse de Poitiers, graaf van Toulouse uit 1249, voordat het werd geïntegreerd in het koninklijk domein. Johannes II gaf het vervolgens aan zijn senechale Regnault d'Aubigny, waarna het gebouw af en toe een woonplaats werd voor de hertog van Berry. Tijdens de Religieoorlog (16e eeuw), hoewel Lisle-sur-Tarn vooral katholiek bleef, werd in 1579 in het kasteel een kamer van rechtvaardigheid gehouden die afhankelijk was van het parlement van Toulouse, tijdelijk geïnstalleerd na het Verdrag van Nerac. Deze gezamenlijke beslissing van Catherine van Medici en Hendrik III van Navarra (toekomstige Henri IV) markeert haar betrokkenheid bij de religieuze spanningen van die tijd.

Tussen de 17e eeuw en de Revolutie werd het kasteel in 1636 verworven door Pierre Desplats, raadslid en vervolgens voorzitter van het parlement van Toulouse. Na zijn huwelijk ontsnapte hij aan revolutionaire confiscaties. In de 19e eeuw herbouwde Charles Pie du Puget het geheel in neoklassieke stijl alvorens het in 1809 te verkopen aan Charles Louis Maxime de Chastenet de Puységur, voormalig emigrant die prefect werd. De gemeente Lisle-sur-Tarn werd in 1973 opgericht om verenigingen op te richten, ondanks een aanhoudende staat van ontbinding.

De huidige U-vormige architectuur met een centraal huis lichaam en twee lage vleugels dateert uit de 19e eeuw reconstructie. De basis behoudt sporen van zijn middeleeuwse functies (keukens, kelder, pers), terwijl de bakstenen gevels en interieurdecoraties (gypsy, faience fornuis) getuigen van haar evolutie in een seigneuriële residentie. Afhankelijkheden, zoals de verloren molens of de boerderij, doen denken aan de verankering in een landbouw- en strategisch gebied.

Externe links