Kasteel van Cagnac dans le Tarn

Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Cagnac, nu uitgestorven, was gelegen op een kleine heuvel in het hart van het gehucht Cagnac-le-Vieux, in de huidige gemeente Cagnac-les-Mines (Tarn, Occitanie). Volgens de bronnen, bezat hij een grote kerker rivaliserend dat van het nabijgelegen kasteel van Castelnau-de-Lévis, voordat gedeeltelijk geraseerd. Het omliggende dorp werd omringd door een muur door een enkele poort en omringd door een sloot, die een bescheiden maar strategisch verdedigingscomplex vormde in de Albige regio.

De seigneury van Cagnac, oorspronkelijk verbonden met de familie Delpuech (of Dupuy) uit de 13e eeuw, ging in 1696 door naar de Roquefeuil door het huwelijk van Charlotte Dupuy met Charles de Roquefeuil. Deze laatste erfenis markeert het einde van de Delpuesh afkomst op deze landen. Het kasteel, beschreven als "gedenatureerd, karakterloos" in de 19e eeuw door historicus Hippolyte Crozes, werd uiteindelijk in de jaren twintig door de Albi Mining Society vernietigd. Het materiaal dient dan als dijk voor nabijgelegen mijnbouwactiviteiten, waaronder de put van Campgrand.

Voor zijn verdwijning speelde het kasteel een centrale rol in de lokale feodale organisatie. Het gehucht van Cagnac-le-Vieux, met zijn oude huizen en zijn kerk Saint-Dalmaze, was een historische kern voor de mijnbouw uitbreiding van de 20e eeuw. De seigneury, die in 1833 werd losgekoppeld van Castelnau-de-Lévis, werd geïntegreerd in de gemeente Saint-Sernin-lès-Mailhoc (nu Cagnac-les-Mines in 1931). De locatie van het kasteel, getransformeerd in een steengroeve, symboliseert de overgang van een seigneurieel verleden naar een industrieel tijdperk gekenmerkt door steenkoolwinning.

De archeologische of documentaire overblijfselen van het kasteel zijn bijna niet meer aanwezig. Alleen de kadastrale archieven van 1809 en de 19e eeuwse verhalen, zoals die van Crozes, getuigen van de locatie en architectuur: een "grote rechthoek gericht op het oosten-westen." Het geheugen van de plaats blijft bestaan door middel van toponymie (Cagnac-le-Vieux) en studies naar seigneuriale families (Delpuech, Roquefeuil), waarvan de graven, zoals die van Antoine de Roquefeuil (overleden 1736) worden vermeld in naburige parochieregisters.

De vernietiging van het kasteel maakt deel uit van een bredere context van territoriale modernisering. De Albi Mining Society, die tot 1997 actief was, heeft het landschap grondig veranderd en heeft middeleeuwse sporen gewist ten gunste van industriële infrastructuur. Het museum van de mijn van de Cagnac-les-Mines, dat vlakbij de oude putten is geïnstalleerd, bestendigt dit verhaal vandaag, zonder het kasteel, waarvan de exacte locatie onduidelijk blijft voor het grote publiek, rechtstreeks aan te halen.

Externe links