Bouw van het kasteel XVIIe siècle (≈ 1750)
Initiële bouwperiode vermeld.
23 décembre 1981
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 23 décembre 1981 (≈ 1981)
Bescherming van gevels, daken en bijgebouwen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De ingangspoort, gevels en daken van het kasteel evenals die van de zuidelijke vleugel van de bijgebouwen en de dovecote (ca. 163F 488): inscriptie bij decreet van 23 december 1981
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
Bronnen noemen geen namen.
Oorsprong en geschiedenis
Het Château de Dampierre, gelegen in de gemeente Neuilly-l'Évêque (Haute-Marne), is een 17e-eeuws gebouw dat gekenmerkt wordt door de ontwikkeling van klassieke architectuur in Frankrijk. De opmerkelijke elementen, zoals de ingangspoort, gevels en daken, alsmede die van de zuidelijke vleugel van de bijgebouwen en de dovecote, werden bij decreet van 23 december 1981 in de historische monumenten ingeschreven. Deze beschermingen benadrukken de erfgoedwaarde van het geheel, hoewel de precieze locatie bij benadering blijft (nauwkeurigheidsnoot: 7/10 afhankelijk van de bronnen).
Het monument maakt deel uit van het landelijke landschap van de Haute-Marne, een regio gedomineerd door landbouw en kleine seigneuries. De kastelen van die tijd dienden vaak als secundaire woonplaatsen voor nobele of burgerlijke families, terwijl ze een lokale economische rol speelden door de exploitatie van de omringende landen. Hun architectuur weerspiegelde zowel Parijse invloeden als aanpassingen aan de beschikbare middelen in de provincie, zoals blijkt uit de materialen en vormen die aanwezig zijn in Dampierre.
Uit de beschikbare bronnen, waaronder het Merimée en het Monumentum, blijkt dat het kasteel nog steeds op het bij benadering adres 2 Rue de la Rieppe in Dampierre (bij Neuilly-l'Évêque) ligt, hoewel de huidige status (open voor bezoek, huur, enz.) niet is gespecificeerd. De inscriptie van 1981 heeft specifiek betrekking op delen van het gebouw, wat erop wijst dat de elementen die representatief zijn voor de tijd behouden moeten blijven, zonder echter het gehele gebied te bestrijken.