Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Goudourville, gelegen in het huidige departement Tarn-et-Garonne in Occitanie, vindt zijn oorsprong in de 12e eeuw onder impuls van de Gasques familie, vazal van de Durfort van Clermont-Soubiran. Gebouwd op een pech (rocky plateau), domineert het dorp en de Garonne vallei. Zijn naam, afgeleid van de Latin Gothorum villa, roept de Visigoth nederzetting in de vijfde eeuw in deze regio tussen Quercy en Tolosa (Toulouse) op. De plaats, aanvankelijk een klooster afhankelijk van Bonneval Abbey vernietigd door de Normandiërs, werd in 1081 omgetoverd tot een fort door Hugues de Gasques om als vigy te dienen.

In de middeleeuwen speelde het kasteel een strategische rol: in 1278 gaven de seigneurs Ségui en Pierre de Gasques een handvest van gewoonten aan de inwoners, waarin rechten en plichten werden vastgelegd. Tijdens de Honderdjarige Oorlog werd hij geplunderd en beschadigd en omstreeks 1460 gerestaureerd door Naudonnet de Lustrac, kapitein van Lauzerte. De familie Lustrac, die het aan het einde van de 15e eeuw in bezit nam, ondernam belangrijk werk tussen 1480 en 1500, het toevoegen van een trappentoren en buitengalerijen, wat de overgang naar een comfortabeler huis markeert. Deze ontwikkelingen, stilistisch dicht bij het abdijhuis van Saint-Maurin, plaatsen Goudourville onder de opmerkelijke prestaties van de late Gotische periode in Aquitaine.

De renaissance zag het kasteel zijn hoogtepunt bereiken onder Marguerite de Lustrac, dochter van Antoine II en vrouw van Jacques d In 1562 bleven Karel IX en Catherine de Médicis daar, wat zijn prestige illustreerde. Na de dood van Albon trouwde Marguerite met Geoffroy de Caumont, een protestantse en vriend van Henri de Navarra (toekomstige Henri IV), voordat hij zijn landgoed in 1574 ontvreemdde. Zijn erfgenaam, Anne de Caumont, verkocht Goudourville in 1598 na gedwongen ontvoeringen en huwelijken, wat het einde van dit vettijdperk markeert.

In de 17e eeuw werd het kasteel een politieke kwestie. Guillaume d'Affis, de eerste president van het parlement van Bordeaux, herstelde hem na zijn aankoop in 1598, maar werd in 1652 tijdens de Fronde door de koninklijke troepen van de graaf van Harcourt geplunderd. De opstand tegen Mazarin verzamelde nobele demonstranten daar, voordat het landgoed in handen kwam van Jean-Baptiste Lecomte, markies de Latresne, in 1676. De staat van ontbinding verslechtert tot zijn verlossing in 1745 door Louis Bailet de Berdolle, hoofdstad van Toulouse, die het moderniseert naar de smaak van de achttiende eeuw (Franse vensters, herverdeling van ruimtes) en organiseert geheime bijeenkomsten daar om het Parlement bijeen te roepen tot de kroon.

De Franse Revolutie markeert een nieuwe achteruitgang: de torens worden verpletterd, de stenen worden gevorderd om de wegen te repareren. In de 19e eeuw veranderde het kasteel meerdere malen van hand, van Lary de Latour naar Graaf des Grottes, vervolgens naar de familie van Cianelli de Sérans, waaronder Gonzalgue, die tijdens de Eerste Wereldoorlog vrijwilliger was geweest. In 1939 kocht de ingenieur Léon Bernier het om zijn familie te beschermen, terwijl de familie Vidaillan, die de boerderij bezette, tijdens de Tweede Wereldoorlog Joden redde en de titel van Righteous onder de Naties behaalde. Sinds 1974 is het kasteel, geregistreerd bij de historische monumenten, gerestaureerd en opengesteld voor het publiek voor culturele en toeristische evenementen.

De architectuur van het kasteel weerspiegelt zijn vele transformaties: dikke muren in de 15e eeuw, Renaissance trap, slede ramen, en gedeeltelijk bewaard gebleven mâchicoulis. De restauratiecampagnes van de 20e en 21e eeuw hielpen de torens tijdens de Revolutie te verhogen en elementen zoals de wachtzaal, de kapel of de trap met schroeven te behouden. Vandaag, de huidige eigenaren bestendigen haar geschiedenis door het combineren van erfgoed behoud met publieke entertainment, terwijl het verdiepen van onderzoek naar de families die hebben gevormd sinds de 11e eeuw.

Externe links