Kasteel van het Hof en Mayenne

Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de la Cour is een historisch gebouw in het departement Mayenne in de regio Pays de la Loire. Oorspronkelijk was het een fief van de Châtellenies d'Ernée en Daviet, met landrecht en parochie seigneury. Het landgoed, genoemd als Vautorte in 1408, is door de eeuwen heen geëvolueerd: het werd gebouwd als een provincie in 1653 ten behoeve van François Cazet de Vautorte, voordat het werd gemoderniseerd tot een burgerlijke woning. De kapel, die uit de 15e eeuw werd bevestigd, werd in 1651 gesticht na de overdracht van het voordeel van de Frossière.

Tijdens de Franse Revolutie was het kasteel het doelwit in mei 1790: een groep van 200 mensen uit Placé, onder leiding van houthakkers uit het bos van Mayenne, plunderde zijn zolders, met tarwe- en boekweitreserves. De parochianen van Vautorte kwamen tussenbeide om de beheerder te verdedigen, waardoor een gevecht begon. Het landgoed, dat in jaar III werd afgezonderd vanwege de vermeende emigratie van zijn eigenaar, de heer Bailly de Fresnay, werd uiteindelijk teruggegeven aan zijn vrouw, Aimée de l'Escalopier, na bewijs van niet-emigratie.

Het kasteel is ook verbonden met een 60 gearpent hout, het hout van Buisson, geplunderd tijdens de revolutie. De archieven vermelden verschillende namen voor het domein door de eeuwen heen, zoals La Court de Vautorte (1453) of Le chasteau et Court de Vautorte (1619). De kapel, een centraal element van de site, weerspiegelt haar religieuze en seigneuriële belang, terwijl de oude kaarten (Cassini, Maijor State) getuigen van zijn territoriale anker, tussen bos en dorp.

De heren van Vautorte, hoewel weinig gedetailleerd in de bronnen, markeerden de lokale geschiedenis, vooral door de 17e eeuwse provincie legatie. De site, nu gereduceerd tot een bourgeois huis, behoudt sporen van haar middeleeuwse en moderne verleden, tussen seigneuriale rechtvaardigheid, agrarische uitbuiting en revolutionaire conflicten. Het departementale en nationale archief en het werk van Abbé Angot vormen de belangrijkste bronnen van zijn geschiedenis.

Externe links