Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Château de la Moustière à Vicq-sur-Nahon dans l'Indre

Patrimoine classé
Patrimoine défensif
Demeure seigneuriale
Château
Indre

Château de la Moustière

    La Moustière
    36600 Vicq-sur-Nahon

Tijdlijn

Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1700
1800
1900
2000
vers 1745
Reconstructie van het kasteel
19 décembre 2022
Registratie voor historische monumenten
17 décembre 2024
Classificatie van historische monumenten
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

De volgende delen van het domein van de Moustière: de gevels en daken van de gebouwen van het kasteel, de gemeenten en de boerderij, de wegloper en de hele koelbox, de monumentale poort, de hekken van het hof van eer en het voorhof en de toegang tot het zuiden; en de percelen waarop het landgoed is gelegen, zoals aangegeven op het plan gehecht aan het decreet en weergegeven in de kadaster sectie YM onder de volgende nummers: 13, 14, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 67: binnenkomst bij beschikking van 19 december 2022; Het kasteel, de koeler en de dovecote, in totaal, evenals de gevels en daken van de gemeenten, met uitzondering van de boerderij, van het domein van La Moustière, gelegen de oprit van het Château de La Moustière, op de percelen n° 21, n° 24 en n° 25, weergegeven in de kadaster sectie YM, als gekleurd en afgebakend in blauw op het plan gehecht aan het decreet: classificatie bij decreet van 17 december 2024

Kerncijfers

Edmond Le Prestre de Neubourg - Commandant van het kasteel Ontvanger-generaal voor Caens financiën.
Joseph-Abel Couture - Architect van de burcht Meester van de wederopbouw in 1745.
Alexandre-Pierre-Amédée Godeau d'Entraigues - Volgende eigenaar Verkrijg het kasteel na de bouw.

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de la Moustière, gelegen in Vicq-sur-Nahon in Indre (Centre-Val de Loire), is een 17e en 18e eeuws gebouw met klassieke architectuur. Rond 1745 gereconstrueerd door de architect Joseph-Abel Couture voor Edmond Le Prestre de Neubourg, vervolgens curator-generaal van de financiën van Caen, belichaamde hij de sobere en elegante stijl van die tijd. De gevels, versierd met gegraveerde bloemenslingers en vuurpotten, zijn georganiseerd rond een centraal lichaam uitgebreid door twee vleugels, met een vooruitgang gedomineerd door een driehoekig pediment.

Binnen zijn de enfilade lounges versierd met verfijnd houtwerk en parketvloeren "in het Versailles," terwijl de kapel, gekenmerkt door een Italiaanse pediment, getuigt van de artistieke invloed van de achttiende eeuw. Het landgoed omvat ook lage bijgebouwen, een lange gemeenschappelijke in het oosten, en twee 17e eeuwse gebouwen rond het gangpad van aankomst. Een 18e-eeuwse begraven koeler en een 17e-eeuwse ronde dovecote completeren deze set, geclassificeerd als historische monumenten in 2022 en 2024.

Het kasteel veranderde in de 18e eeuw en werd eigendom van Alexandre-Pierre-Amédée Godeau d'Entraigues. Zijn recente classificatie (2024) beschermt nu het kasteel, de koeler en de dovecote, evenals de gevels van de gemeenten, en benadrukt haar erfgoed belang. De buitenelementen, zoals de monumentale poort en de hekken van het hof van eer, zijn ook bewaard gebleven en bieden een opmerkelijk voorbeeld van de seigneuriale nalatenschap van het Oude Regime.

De architect Joseph-Abel Couture, projectmanager van het project, implementeert een knowhow die kenmerkend is voor het Franse classicisme, waarbij symmetrie en gekerfde decoraties worden gemengd. De gebruikte materialen, zoals de rotsen van de koeler, en de bouwtechnieken weerspiegelen de normen van de tijd. Het kasteel illustreert dus de evolutie van aristocratische woningen, van middeleeuwse vestingwerken tot recreatieve woningen van de Verlichting.

Het domein van de Moustière, met zijn 13 kadastrale percelen, maakt deel uit van een typisch landelijk landschap van Berry, waar kastelen een centrale rol speelden in de sociale en economische organisatie. De agrarische elementen, zoals de boerderij en de weggelopene, herinneren aan de dualiteit tussen edel verblijf en grondexploitatie, die gebruikelijk is onder het oude regime. Zijn benaming als historische monumenten in 2022, ter vervanging van een 1974 orde, bevestigt zijn historische en architectonische waarde.

Externe links