Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Longecourt-en-Plaine, gelegen in het departement van de Côte-d'Or, vindt zijn oorsprong in de 13e eeuw als een fort van Robert de Boisleux, lord artesian bij de hertog van Bourgondië. In 1298 werd het landgoed verkocht aan hertog Robert II en in 1323 aan Edward I van Bar om de bruidsschat van Maria van Bourgondië te regelen. De familie van Bar hield de site tot 1436, toen het fort in puin viel, zijn stenen werden zelfs hergebruikt in 1421 door de hertogin Marguerite van Bourgondië om de toren van het Château de Rouvres te bouwen.

In de 15e eeuw erft Jean de Fribourg, Marshal van Bourgondië, een plek in slechte staat: alleen een kelder (oude keuken), een motte en sloten blijven over. In 1459 ondernam de familie van Bazel grote restauraties. Jean de Réssey begon de werken voor zijn dood in de Slag bij Morat (1476), toen zijn zoon Antoine, die terugkeerde uit de Italiaanse oorlog, herbouwde het stenen kasteel tussen 1495 en 1539. Dit landschap geeft het kasteel zijn huidige vierhoekige plan, zijn gracht, zijn flamboyante gotische kapel en opmerkelijke aardewerk bestratingen. De site verwelkomde ook Catherine de Medici en Charles IX in 1564.

De transformatie in een jachthaven begon in de 17e eeuw onder Jacques Berbis, die het landgoed in 1680 verwierf. Het verwijdert het noordelijke gebouw en richt tuinen op door de Oucherotte (1690) af te wijken. In de 18e eeuw leidde Nicolas Lenoir, dit le Romain, een radicale renovatie (1757-1761) voor Nicolas-Philippe Berbis: baaipiercings, decoraties van Italiaanse en Duitse stucwerk, Toscaanse portico's en interieur herontwikkeling (kolomhal, grote woonkamer). De middeleeuwse trap wordt vervangen door een dubbele trap, en het meubilair wordt opnieuw ontworpen. Ondanks de schade veroorzaakt door de Duitse bezetting in 1870, werden de stucwerk hersteld.

De 19e eeuw bracht neo-gotische aanpassingen (toren lucarns, brede baai galerie) en een brug gebouwd in 1860. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel gevorderd: eerst door de Duitsers van de KG55 (1940-1944) aan de huisbedienden en diensten van de Longvic basis, toen door de Amerikanen van de 320th Bomber Group (november 1944 - maart 1945). In 1946 sloot het zich aan bij historische monumenten, nu behoort het tot de familie Le Guz de Saint-Seine en biedt kamers.

Het kasteel onderscheidt zich door zijn bewaard gebleven middeleeuwse en renaissance elementen: een 13e-eeuwse gewelfde keuken ingericht met groteskeken, een kastelenkapel met dogische gewelven en geëmailleerde plaveien gepantserd (eind 15e eeuw), en unieke tegels van faience (1495) mengen traditionele motieven (blasons, kastelen) en innovaties (portretten in medaillons). De grote woonkamer, ingericht in 1756, behoudt stucwerk imiteren marmer, bloemenslingers van rozen en een bad van Diane over de open haard. Het park van 40 hectare, met zijn driehonderd jaar oude bomen, en de grachten doorkruist door drie bruggen completeren deze combinatie van militaire geschiedenis en klassieke elegantie.

Externe links