Creatie van de seigneurie 1308 (≈ 1308)
Philippe le Bel schreef Moissauguel toe aan Arnaud de Durfort.
XIVe siècle (2e moitié)
Engelse take
Engelse take XIVe siècle (2e moitié) (≈ 1450)
Five-year seat, bezetting door roadmen.
début XVe siècle
Vernietiging van het kasteel
Vernietiging van het kasteel début XVe siècle (≈ 1504)
Geschoren, ruïnes gebruikt door de abdij.
5 octobre 1982
Historische Monument Bescherming
Historische Monument Bescherming 5 octobre 1982 (≈ 1982)
Registratie van ruïnes in titel MH.
1983
Instorting van de laatste rondes
Instorting van de laatste rondes 1983 (≈ 1983)
Verdwijnen van belangrijke resten.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Château de Moissauguel (ruines) (Box A 362) : inschrijving bij bestelling van 5 oktober 1982
Kerncijfers
Philippe le Bel - Koning van Frankrijk
Creëerde de seigneury in 1308.
Arnaud de Durfort - Eerste heer van Moissaguel
Geheven in 1308.
Lesclop - Hoofd Engelse chauffeurs
Hij heeft het garnizoen twintig jaar bevolen.
Oorsprong en geschiedenis
Het kasteel van Moissauguel, gelegen in Touffailles, werd gebouwd in de 14e eeuw op een strategische locatie tussen Quercy en de Agenes. Deze positie gaf hem een beslissende militaire rol in regionale conflicten. De seigneurie van Moissauguel werd in 1308 gecreëerd door Philippe le Bel, die het toeschreef aan Arnaud de Durfort. Het kasteel werd later een Engels bezit na een vijfjarige belegering, waarin een garnizoen van roadmens onder leiding van een zekere Lesclop, die verwoest het gebied voor twintig jaar.
Volgens de bronnen werd het kasteel in het begin van de 15e eeuw verwoest, waarna de ruïnes werden teruggevonden door de abdij van Saint-Maurin, die ze als zolder gebruikte. De overblijfselen, waaronder sloten, gedeeltelijk gedemonteerde muren (de stenen gebruikt om nabijgelegen huizen te bouwen) en gewelfde kamers op dogische kruisen, getuigen van de middeleeuwse architectuur. Twee torens bleven ten tijde van zijn bescherming in 1982, maar kort na het instorten, en de laatste ruïnes verdwenen in 1983. Cassini's kaart vermeldt het al in ruïnes, wat zijn vroege achteruitgang bevestigt.
De site, geclassificeerd als een historisch monument in 1982, wordt gekenmerkt door sloten die zijn grip en resten van muren op een beboste heuvel. De opmerkelijke architectonische elementen omvatten een koepelkluis op de derde verdieping, rustend op een achterwerk. Vandaag de dag blijven alleen archeologische sporen over, en herinnerend aan zijn verleden als een sterke plek tussen twee rivaliserende gebieden.
